(NL) Mirjam, dochter, zus, profetes, zangeres, mens met fouten
14 februari 2025

Een aantal manden geleden kocht ik een sweater. De namen van belangrijke vrouwen uit de Bijbel staan erop en hoe zij een voorbeeld voor ons zouden kunnen zijn.

Sarah, Rahab, Ruth, Hanna, Esther en Maria.

Mirjam wordt niet genoemd. Des ondanks verdient zij onze aandacht.


Mirjam is de oudste van drie en de dochter van Amram en zijn vrouw Jochebed. Haar naam wordt vertaald met “gewenst kind” en met “bitter”.

De tijd van Mozes geboorte staat in het teken van een bevel van de farao: alle zonen, nieuwgeboren of onder de twee jaar moeten gedood worden. Mirjam voelt haar moeders leed aan. Zij helpt haar moeder een rieten mand te maken en met pek dicht te maken. Daarnaast zorgt zij ervoor dat de dochter van de farao het jongentje vindt. Argeloos huurt deze de moeder van de baby in als voedster. Mozes groeit hierdoor voor een paar jaar binnen zijn eigen gezin op. Hij kan maar weinig van de joodse waarden en normen en van de God van het volk leren kennen.

Jaren later gaat Mirjam samen met haar broers Mozes en Aaron op weg naar het beloofde land. De belofte was al lange tijd hiervoor door God verteld. Mozes is nu de leider, Aaron zijn helper. Na tien plagen over het land Egypte en de toestemming van de farao gaat het volk op weg.

Zij mag het beloofde land niet in, wel heeft zij invloed op wat onderweg of op de legerplaatsen van het volk gebeurt.

Samen met haar broertje Mozes profeteert zij nadat het hele volk droogvoets de Schelfzee doorlopen heeft. Exodus 15:21 vertelt over een zingende en dansende Mirjam die samen met het volk God looft en eert. Het wordt haar nu al duidelijk dat zij, als vrouw en eerste profetes, het niet makkelijk zal hebben in een mannenwereld.

In de loop van de tijd wordt Mirjam overspoeld door bitterheid. Ze zijn al zo lang onderweg en kommen maar niet aan. Mozes heeft een Cusjitische vrouw (uit Kus, zuidelijk van Egypte), wat in haar ogen niet kan. Zij wil graag erkenning, liefde, vrijheid en vrede. Zij is jaloers op Mozes en zijn persoonlijke relatie met God. Mirjam praat tegenover Aaron negatief over Mozes en heeft kritiek op de zijn vrouw.

Kennen wij deze ervaringen zelf niet ook? Zijn wij niet ook jaloers op andere mensen, uit het eigen gezin of van buitenaf? Er zit iets dwars en wij beginnen negatief over een ander te praten. Soms gaat het zelfs zover, dat wij onze kritiek niet in kunnen houden of leugens vertellen. Het brand diep in ons binnenste.

Mirjam wordt samen met haar broer Aaron door God persoonlijk op hun gedrag en woorden aangesproken. God is het niet eens met hen. Hij is zelfs erg boos. Mirjam ervaart de gevolgen hiervan. Zij wordt melaats. Haar lichaam is met een witte laag bedekt. Zij moet de legerplaats verlaten.

Het is Mozes die voor zijn zus bid ondanks haar ongehoorzame gedrag. Hij is niet boos. Hij kent haar gaven en talenten. Door zijn gebed voor haar zonde en haar gezondheid weet Mozes Gods boosheid te verzachten.

Dit is geweldig voor Mirjam! Mozes meelevendheid helpt haar. Voor een tijd van zeven dag moet zij buiten de legerplaats verblijven. Na deze zeven dagen is zij weer gezond.

De tijd buiten het volk, helemaal alleen, werk helend. Zij ervaart in deze tijd een intense relatie met God die haar van binnen en van buiten verandert. Mirjam is als het ware op non-actief gezet. Vooruitstrevendheid en haar eigen weg gaan is nu onmogelijk. Gods Heiligheid doorstroomt haar en reinigt haar. Na verloop van deze zeven dagen kan Mirjam God weer dienen als profetes en zangeres. Helaas heeft haar jaloezie wel een ingrijpende consequentie: Ook al mag zij in Gods Heerlijkheid blijven, komt zij het beloofde land Kanaän niet in.

Wij, vandaag, hebben ook een Mirjam in ons. Wij leven tegen onze eigen of algemene en wettelijke principes. Wij worden jaloers, hebben ongegronde en negatieve kritiek op en over anderen. Als vrouwen willen wij ook in de mannenwereld kunnen bestaan. Wij, mannen of vrouwen, doen er alles aan om geaccepteerd te worden.

Soms is het belangrijk om na te denken over wat wij een ander aan doen met onze woorden en daden. Nadenken hoe wij de medemensen respect kunnen tonen of ons verontschuldigen. Nadenken of de andere ons wel kan vergeven. Ons vragen, op welke manier wij kunnen veranderen of anders leven?

Mijn aanbod is om samen met u hierover te spreken en na te denken over goed contact met de medemensen. Daarnaast op welke manier u om kunt gaan met uw jaloezie. Ieder mens is uniek gemaakt en heeft zijn eigen gaven en talenten. De God vanuit de tijd van Mirjam is nu dezelfde God. Hij houdt van een relatie met elke mens. Onze uniekheid maakt deze relatie tot een unieke relatie.

Ik help u als u zich voelt als Mirjam en geen uitweg ziet. Neem contact op.


door Waltraud 17 augustus 2026
Wie sehe ich meine Mitmenschen? Kennen Sie das auch? Ständig werden wir mit anderen Menschen verglichen. Manchmal vergleichen wir selbst uns mit anderen. Der Vergleich und ihre Folgen Unser „Wert“ richtet sich nachdem was wir leisten. Es findet ein Vergleich statt zwischen Menschen, Völkern, Nationen oder innerhalb der Gesellschaft. Der Mensch selbst geht dabei verloren. Der Mensch wird ersetzt, ausgetauscht. Er ist dysfunktional, also: funktioniert nicht nach den „Werten der Gesellschaft“. So ist es dem Deutschen Bundestrainer geschehen oder dem Niederländischen dem Französischen, dem Italienischen. Sie haben ihr „Versprechen“ zu gewinnen nicht eingehalten. Anders gesagt: Sie haben den Werten und Vorstellungen der Fußballfreunde nicht entsprochen. Durch den Journalismus oder durch Polarisation werden Trainer und Spieler in Misskredit gebracht. Wir kennen das mittlerweile auch in der Politik. Es geht durch alle Instanzen. Durch alle Schichten von Betrieben bis in die Vorstände hinein. Inzwischen geht die Aufspaltung durch unsere Gesellschaft und unsere Kirchen. Es ist, wie manchmal erklärt wird, wie bei einem Staffellauf. Der letzte Läufer hat die (schlechte) Zeit, die andere vorher gelaufen haben, auszugleichen. So nicht, dann ist der „Letzte“ (Trainer, der Mitmensch, der Eigentümer eines Betriebes, der Vorstand, der Pastor oder die Synode) „der“ Versager. Funktioniert jemand nicht nach Belieben oder nachdem, was die Gesellschaft (Öffentlichkeit) für wahr und richtig hält, wird die Person degradiert oder selbst niedergeschmettert. Manch einem trifft das für das ganze Leben. Vor allem jene, die im öffentlichen Interesse stehen, kennen dieses Phänomen der Polarisation. Die Realität: unsere Welt Die Polarisation beinhaltet Effekt und Wirkung. Der Herrscher der Welt hat es entwickelt und perfektioniert (das ist der Teufel!): Solange er die Menschen beschäftigen kann mit sich selbst oder mit dem Leben, dem Tun und Lassen von anderen, beschäftigen er sich nicht mit dem Glauben, der Bibel oder Gott. Der Teufel genießt, wenn er den Menschen demoralisieren und erniedrigen kann. Er findet immer neue Täter die ihm helfen (unbewusst oder sogar bewusst) und dabei ein passendes Opfer. Die Gesellschaft driftet leider immer weiter auseinander. Die andere Realität: Schöpfer und Mensch Aus welchem Grund lassen wir Menschen uns leiten von Intrigen, Sensation oder Schlagzeilen in Sport, Politik, dem öffentlichen oder dem privaten Leben? Es sollte uns doch bekannt sein, dass wir geschaffen sind durch den Schöpfer des Universums und NICHT durch den Teufel. Es sollte uns doch bekannt sein, dass, wenn wir in der Polarisation mitwirken, nichts Gutes dabei herauskommt. Adam und Eva sind die besten Beispiele wie es nicht sein soll. Adam, geschaffen aus dem Staub der Erde, und Eva, geschaffen als Partner von Adam, haben im Garten Eden eine Freiheit und eine Zukunft gehabt (Genesis 1 und 2). Sie haben in diesem Paradies zusammen mit dem Schöpfer Zeit verbracht. Sie waren frei in ihrer Liebe zu einander und konnten alles im Paradies benutzen. In Galater 5: 13 steht: „Durch Christus seid ihr dazu berufen, frei zu sein! Aber benutzt diese Freiheit nicht als Deckmantel, um eurem alten selbstsüchtigen Wesen nachzugeben. Dient vielmehr einander in Liebe.“ Unsere Freiheit benutzen wir als Deckmantel für die Worte, die wir sprechen und die Taten die wir ausführen. Unsere Freiheit benutzen wir für den eigenen Willen, den wir ausleben wollen. Dabei ist das echt nicht nötig! Die Freiheit, die Gott uns Menschen gegeben hat, ist die Entscheidung FREI zu treffen FÜR Gott, nicht gegen Gott. Es ist die Freiheit FÜR die Liebe, nicht für das Unrecht. Freiheit den anderen im Licht der LIEBE zu betrachten. Wie sieht Gott uns Menschen? Gott sieht uns als sein Ebenbild. Nachdem er den Menschen geschaffen hat, sagte Gott: Es ist sehr gut! Der Mensch ist geschaffen, um über die ganze Erde zu verfügen (Gen. 1:26). Aber Gott gibt uns durch seinen Sohn Jesus neben dem Gottesgebot auch das Gebot der Nächstenliebe mit auf den Weg. Jesus fasst die 10 Gebote in zwei Gebote zusammen (Markus 12:29-31): „Liebet den Herrn von ganzem Herzen, mit ganzer Hingabe, mit eurem ganzen Verstand und mit all eurer Kraft. Ebenso wichtig ist das andere Gebot: Liebe deinen Mitmenschen wie dich selbst! Kein anderes Gebot ist wichtiger als diese beiden.“ Wer bin ich wirklich? „Hour of Power“ spricht im Beginn seiner Gottesdienste das folgende aus: „Ich bin nicht, was ich habe. Ich bin nicht, was ich tue. Ich bin nicht, was andere über mich sagen“. Was für eine Wahrheit!! Das ist genau, was JEDER Mensch ist: Nicht das, was andere über ihn sagen. Nächstenliebe versus Polarisation Wo bleibt in all der Polarisation die Nächstenliebe in unserer heutigen Welt? Paulus hat uns schon erklärt, dass die Freiheit, die Gott uns gegeben hat nicht gedacht ist, um Menschen abzulehnen oder zu demoralisieren. Unsere Haltung soll nicht auf Abstand beruhen, sondern in Anerkennung und mit Liebe. Polarisation hat keine Chance in der Welt, wenn wir uns bewusst hinterfragen, wie wir mit unserem Mitmenschen umgehen. Würden Sie sich selbst nicht so behandeln wie der Mitmensch behandelt wird? Unseren Nächsten liebhaben können wir am besten, wenn wir uns selbst auch liebhaben. Wir können alle zusammen die Welt lebenswerter machen. Wir müssen nur damit beginnen. Welche Möglichkeiten sehen Sie? Gerne lese ich Ihre Reaktion auf Waltraud@chosen-gg.net .
door Waltraud 17 augustus 2026
Op welke manier kijk ik naar mijn medemensen? Kent u het ook? Wij worden telkens weer met andere mensen vergeleken. En wij zelf? Wij vergelijken onszelf ook met anderen en veel te vaak. De vergelijking en haar gevolgen Wat wij doen, dat bepaalt meestal onze waarde. Er vindt een vergelijking plaats tussen mensen, volken, naties of binnen de samenleving. Daarbij raakt de mens zelf verloren. De mens wordt vervangen, uitgewisseld. Hij wordt als disfunctioneel gezien, met andere woorden: hij functioneert niet volgens de “waarden van de samenleving”. Zo is het de Duitse bondscoach overkomen, of de Nederlandse, de Franse, de Italiaanse. Zij hebben hun “belofte” om te winnen niet waargemaakt. Anders gezegd: zij hebben niet voldaan aan de waarden en verwachtingen van de voetbalfans. Door de journalistiek of door polarisatie worden trainers en spelers in diskrediet gebracht. Dat kennen we inmiddels ook in de politiek. Het gaat door alle instanties heen. Door alle lagen van bedrijven tot in de bestuurskamers. Ondertussen gaat de opsplitsing door onze samenleving en onze kerken. Het is, zoals soms wordt uitgelegd, als bij een estafetteloop: de laatste loper moet de (slechte) tijd die anderen eerder hebben gelopen, compenseren. Zo niet, dan is de “laatste” (trainer, medemens, eigenaar van een bedrijf, bestuurder, pastor of synode) “de” mislukkeling. Functioneert iemand niet naar wens of naar wat de samenleving (de publieke opinie) voor waar en juist houdt, dan wordt die persoon gedegradeerd of zelfs gedegradeerd. Sommigen hebben hier hun hele leven mee te maken. Vooral degenen die in de publieke belangstelling staan, kennen dit fenomeen van polarisatie. De realiteit: onze wereld Polarisatie heeft effect en consequentie. De heerser van de wereld heeft het ontwikkeld en geperfectioneerd (dat is de duivel!): zolang hij mensen kan bezighouden met zichzelf of met het leven, het doen en laten van anderen, houden zij zich niet bezig met geloof, de Bijbel of God. De duivel geniet ervan wanneer hij de mens kan demoraliseren en vernederen. Hij vindt altijd nieuwe daders die hem helpen (onbewust of zelfs bewust) en altijd een passend slachtoffer. De samenleving drijft helaas steeds verder uiteen. De andere realiteit: Schepper en mens Waarom laten wij mensen ons leiden door intriges, sensatie of krantenkoppen in sport, politiek, het openbare of het privéleven? Wij zouden toch moeten weten dat wij geschapen zijn door de Schepper van het universum en NIET door de duivel. Het zou ons toch bekend moeten zijn dat wanneer wij meewerken aan polarisatie, daar niets goeds uit voortkomt. Adam en Eva zijn de beste voorbeelden van hoe het niet moet. Adam, geschapen uit het stof van de aarde, en Eva, geschapen als partner van Adam, hadden in de tuin van Eden vrijheid en toekomst (Genesis 1 en 2). Zij brachten in dit paradijs tijd door met de Schepper. Zij waren vrij in hun liefde voor elkaar en alles in het paradijs stond hun ter beschikking. In Galaten 5:13 staat: “Door Christus bent u geroepen om vrij te zijn! Maar gebruik die vrijheid niet als een dekmantel om toe te geven aan uw oude, zelfzuchtige natuur. Dien elkaar liever in liefde.” Onze vrijheid gebruiken we als dekmantel voor de woorden die we spreken en de daden die we uitvoeren. Onze vrijheid gebruiken we voor de eigen wil die we willen uitleven. Maar dat is echt niet nodig! De vrijheid die God ons mensen heeft gegeven, is de vrijheid om bewust te kiezen voor God, niet tegen God. Het is de vrijheid voor de liefde, niet voor het onrecht. Vrijheid om de ander te zien in het licht van de liefde . Hoe ziet God ons mensen? God ziet ons als zijn evenbeeld. Nadat Hij de mens had geschapen, zei God: Het is zeer goed! De mens is geschapen om over de hele aarde te beschikken (Genesis 1:26). Maar God geeft ons door zijn Zoon Jezus naast het gebod van God ook het gebod van de naastenliefde mee. Jezus vat de tien geboden samen in twee geboden (Marcus 12:29–31): “Heb de Heer lief met heel uw hart, met heel uw ziel, met heel uw verstand en met al uw kracht. Even belangrijk is dit gebod: heb uw naaste lief als uzelf! Geen enkel gebod is groter dan deze twee.” Wie ben ik werkelijk? “Hour of Power” spreekt aan het begin van hun diensten het volgende uit: “Ik ben niet wat ik heb. Ik ben niet wat ik doe. Ik ben niet wat anderen over mij zeggen.” Wat een waarheid! Dat is precies wat ieder mens is: niet datgene wat anderen over hem zeggen. Naastenliefde versus polarisatie Waar blijft in al die polarisatie de naastenliefde in onze wereld van vandaag? Paulus heeft ons al uitgelegd dat de vrijheid die God ons heeft gegeven niet bedoeld is om mensen af te wijzen of te demoraliseren. Onze houding moet niet gebaseerd zijn op afstand, maar op erkenning en liefde. Polarisatie maakt geen kans in de wereld wanneer wij ons bewust afvragen hoe wij met onze medemens omgaan. Wij zouden niet behandeld worden, zoals wij de naasten behandelen. Wij kunnen pas de naaste mens liefhebben als wij onszelf ook liefhebben. We kunnen samen de wereld leefbaarder maken. We hoeven alleen maar te beginnen. Welke mogelijkheden ziet u? Graag lees ik uw reactie op Waltraud@chosen-gg.net .