NL -Heilige grond - dat is de plek waar God is (Exodus 3:2-5)
5 oktober 2026

Zo’n 400 jaar nadat Jozef het gezin van zijn vader Jakob (ongeveer 70 mensen) naar Egypte gebracht heft, wordt een kleine jongen geboren. Zijn naam is Mozes. Jozef heeft zijn familie in veiligheid gebracht voor de hongersnood in Kanaän Het gezin is inmiddels tot een groot volk gegroeid. Zij zijn door de jaren heen van vrije mensen tot slaven of onderdrukten geworden. Destijds moesten alle jongens van twee jaar en jonger gedood worden omdat de farao het grote volk van de Joden vreesde. In deze nare tijd wordt dus Mozes geboren. Als Jood wordt hij geboren uit het nageslacht van Levi. Als zoon aangenomen door de dochter van de farao mag hij voor een paar jaar opgroeien bij zijn joodse gezin. Hier leert en leeft hij het joodse geloof. Daarna leeft hij onder het dak van de farao. Hij leert alles wat met de Egyptische ideologie en geloof te maken heeft. Desondanks vergeet hij niet om zijn eigen volk te observeren.


Heeft hij in deze jaren als een Egyptenaar veel mogen ervaren over zijn voorouders, hun geloof en hun God? Het blijft onduidelijk. Iedereen mag het zelf beantwoorden.


Pas toen hij met ongeveer veertig jaar oud een Egyptenaar dood om een Jood te helpen moet hij vluchten. In het land Midian vindt hij onderdak en familie. Hij leeft veertig jaar als herder van een grote kudde in het huis van zijn schoonvader Jethro, een priester van de Midianieten. Zij aanbidden diverse afgoden, waaronder Baäl en Astarte (vruchtbaarheidsgoden).


In het land Midian ziet hij op een dag een brandende doornstruik. Hij besluit deze brandende en toch niet verbrandende struik nader te bekijken.


Mozes’ roeping

Dit is Gods moment om Mozes te roepen en voor Mozes om de God van zijn voorouders te ontmoeten. De Bijbel zegt het volgende:


“2 En de Engel van de HEERE verscheen hem in een vuurvlam uit het midden van een doornstruik. Hij keek toe, en zie, de doornstruik brandde in het vuur, maar de doornstruik werd niet verteerd. 3 Mozes zei: Laat ik nu naar dat indrukwekkende verschijnsel gaan kijken, waarom de doornstruik niet verbrandt. 4 Toen de HEERE zag dat hij ging kijken, riep God tot hem uit het midden van de doornstruik en zei: Mozes, Mozes! Hij (Mozes) zei: Zie, hier ben ik (Hineni)!” 5 En God zei: Kom hier niet dichterbij. Doe uw schoenen van uw voeten, want de plaats waarop u staat, is heilige grond.” (Exodus 3:2-5 HSV)


Twee keer zegt God: Mozes, Mozes! – God bevestigt Mozes roeping door twee keer zijn naam te noemen!


God is heilig

God zegt: “Doe uw schoenen uit, want je staat op heilige grond!”


God is heilig. Wist Mozes dit? Weten wij het vandaag? Wij zingen dit, wij belijden het, wij geloven het. Wij weten het. Maar: Beseffen wij het?


Tachtig jaar heeft Mozes zonder God geleefd, veel van andere religies en levensvisies geleerd. Toch laat hij toe dat de levende God van zijn voorouders Abraham, Izak en Jakob tot hem spreekt en hem roept tot een leider van Gods volk.


Mozes wordt heilig omdat hij op heilige grond staat. Mozes leeft vanaf dat moment een leven in de nabijheid van God. Hij mag veertig dagen met God op de berg Horeb doorbrengen en komt met een stralend wit gezicht en haar weer naar beneden. Mozes is vervuld met de Heilige Geest van God. Hij draagt Gods Heiligheid uit door de tien geboden te geven, door een nauwe relatie met God en door het volk een leider te zijn in alle omstandigheden. Het volk is getuige van Mozes’ leven en wandelen met deze God! De God die roept, die heilig is en trouw is.


Relatie mens - God

Hoe is het met ons vandaag? Is het verhaal van Mozes, de brandende doornstruik, de heiligheid Gods nog actueel? Trekken wij onze schoenen uit omdat wij in Gods aanwezigheid staan? Zijn wij ons wel bewust van Gods aanwezigheid rondom ons en vooral in ons?


God heeft een relatie gekend met de mensen vanaf het scheppingsbegin. Hij heeft met behulp van Mozes het volk uit Egypte en uit de slavernij geleidt. Hij heeft water gespreid om het volk droogvoets door de zee te leiden. Hij heeft het volk overdag met een wolkkolom en in de nacht door een vuurkolom geleid. Hij heeft in de Tabernakel gewoond, te midden van het volk. Maar nog niet in de mens, zoals het nu in ons kan. Ze hadden allemaal een relatie met God en mochten “Hineni (Zie, hier ben ik)” zeggen. Maar God stond buiten de mens. Steeds weer waren er mensen in de geschiedenis die met God wandelen. Jozua, de richters, profeten, koningen, boeren als Amos en mensen uit het volk. Steeds heeft God relaties met een mens, buiten de mens...


Totdat Jezus geboren wordt

Jezus leeft dichtbij of dicht met God. Hij is de ultieme Zoon van God. God leeft in Jezus. Jezus doet alles wat Zijn Vader doet. En wat Jezus Zijn vader ziet doen, doet Jezus. Vader en Zoon hebben een intieme relatie. Jezus is heilig, zoals de Vader heilig is.


Deze relatie is een voorbeeld voor hoe wij nu met God kunnen leven.


Jezus heeft Gods plan met Zijn schepping doorgevoerd: Hij heeft aan de mensen laten zien wie God is, wat Hij kan en wat Hij wil doen. Jezus heeft getoond hoe een relatie met God geleefd wordt. Het Nieuwe Testament geeft ons informatie, middelen en uitleg dat God van Zijn schepping houdt (Het Oude Testament ook, hoor). Dat God liefde is! Dat God trouw is!


Jezus ondergaat veel smarten, onrecht en vervolging. Hij gaat aan het kruis om voor ons de relatie met God weer recht te zetten. God moest afstand doen van het kwaad door Zijn Zoon te laten lijden en in de dood te sturen. God heeft door zijn liefde gezorgd dat Jezus opstaat en weer opstijgt tot de hemel. Dit maakt het mogelijk dat wij de Heilige Geest ontvangen.


Mozes wordt heilig, omdat hij op heilig grond staat. Jezus is heilig omdat Hij Gods Zoon is. Wij worden heilig omdat wij de Heilige Geest ontvangen.


Beiden, Mozes en Jezus, vragen het volk van God (dus ook ons!) om de schoenen van de voeten te doen. Wij staan op heilige grond.


Wij staan niet alleen op heilig grond. Nee, wij zijn heilig grond. God is in ons. Dat maakt ons heilig.

 

Hoe gaan wij met deze gedachte om?


Begrijpen wij wel dat wij als kind van God heilig zijn?


Beseffen wij dat het niet om onze wil, onze mening, onze kennis of onze gevoelens gaat?


God laat nooit los, wat Zijn handen begonnen zijn. Dat is een belofte! Daarom gaat het!


Laat dit een belangrijke gedachte zijn in je leven en omgaan met God.


God wil een intieme relatie met ons mensen. De Bijbel ontvouwd Gods liefde voor de mensen, die met Hem in relatie staan: Denk aan David, die een man naar Gods hart genoemd wordt. Mozes, die Gods stem verstond en alles als middelaar aan het volk doorgegeven heeft. Jozef, die zijn familie naar Egypte voorging en als onderkoning alle nakomelingen in Gosen kan onderhouden.


Het wordt nergens in de Bijbel genoemd, dat God gestopt is met Zijn plan voor en met de mensen. Nee, in Openbaring 21: 3-5a staat zelfs:


“3 En ik (Johannes) hoorde een luide stem uit de hemel zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn en hun God zijn. 4 En God zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal er niet meer zijn; ook geen rouw, jammerklacht of moeite zal er meer zijn, Want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 5a En Hij die op de troon zit, zei: Zie, Ik maak alle dingen nieuw.”


God wil dat wij Zijn kinderen zijn! God vraagt ons om een intieme relatie met Hem te leven. Tot zegen van ons en van onze medemensen. God maakt ons heilig, zoals Hij heilig is.


Trek je schoenen uit!

Soms moet je het letterlijk en soms figuurlijk toe passen. Want jij staat door jouw relatie met God in Zijn heilige aanwezigheid. Jij mag door je relatie met God in afhankelijkheid van God leven. Strek je armen omhoog, houd je hoofd omhoog richting God. Laat God in je zijn!


En weet, geloof en aanvaard: Is God in jou, ben jij heilig!


Ben jij bereid om Gods heiligheid en je eigen heiligheid te aanvaarden, uit te leven?


Ben jij bereid om je schoenen uit te doen? Letterlijk en figuurlijk???



Wat spreekt jou aan of niet aan? Wil je het met mij delen via Waltraud@chosen-gg.net.

door Waltraud • 16 november 2026
Wie leben wir? Wir leben in einer Welt, in der wir das Gefühl haben, dass wir immer nur auf uns selbst angewiesen sind. Wir sind auf einer Straße des Lebens gelandet in der es zunehmend steiler wird und das Leben schwieriger. Die Arbeit wird anstrengender. Die Familie ruft um mehr Aufmerksamkeit. Die Kinder brauchen mehr Zeit und mehr Hilfe. Die Arbeitskollegen brauchen schneller Antworten. Fragen dulden keinen Aufschub mehr. Das Leben wird immer schneller. Es erscheint, als ob stets mehr Menschen in Angst leben. Der Angst, alles nicht mehr an zu können. In der Angst leben sie nicht mehr, sondern funktionieren nur noch. Sie funktionieren in der Familie, auf der Arbeit, bei den Freunden, in sich selbst. Was brauchen wir? Dabei brauchen wir manchmal einfach nur Ruhe. Eben entspannend zurücklehnen. Sitzend auf dem Sofa und die Seele baumeln lassen. Ein Buch lesen. Genießen von Zeit mit Partner, Familie, Freunden und guten Gesprächen. Genießen vom Feierabend, von den Kindern, die spielend die Umgebung zu vergessen scheinen. Genießen von der Natur: Abendrot, Morgenrot oder den Farben der Natur. Es ist als ob wir in all dem Stress uns selbst vergessen haben. Wir haben verlernt, dass Entspannung und Ruhe wichtig sind im Leben. Ohne Ruhe und Entspannung kommt Angst auf. Kennen Sie in Ihrem Bekanntenkreis Personen, die mit Stress und Angst leben? Oder leben Sie selbst hierin? Angst gibt es zu allen Zeiten Selbst in der Bibel erfahren diverse Menschen diese Angst. Begonnen ist es, nachdem Adam und Eva der Schlange im Paradies mehr vertraut haben als dem Schöpfer, nämlich Gott. Im ersten Buch Mose lesen wir über verschiedene Menschen, die ihr Leben in Angst gelebt haben. Gleich zu Beginn des zweiten Buches von Mose (Exodus) wird uns mitgeteilt, dass der Pharao von Ägypten in Angst lebte vor dem Volk Israel. Er redete sich ein, dass das Volk sich gegen Ägypten kehren und mit den Feinden zusammenarbeiten würde. Er fühlte sich ohnmächtig. Die Israeliten waren in der Überzahl. Das Scenario, das ihn in seinen Träumen verfolgte, ist vergleichbar mit unseren Ängsten und schlechten Träumen. Angst, gut oder nicht gut? Angst ist ein bekanntes, und meistens gutes, Gefühl. Angst warnt uns vor Gefahren. Angst ist das Signal für unseren Körper und unser Gehirn, das etwas nicht in Ordnung ist. Angst ist ein wichtiger Überlebungsmechanismus. Angst bringt uns in Bewegung, meistens jedenfalls. Der Körper reagiert durch einen Flucht- oder Kampfmodus. Manchmal auch durch Erstarren. Es geht bei der Angst vor allem um die eigene Sicherheit. Jeder kennt vielleicht seine eigene Reaktion auf Gefahr. Sollte bei Ihnen die Angst überhandnehmen, dann kann es zu einem Problem werden und das alltägliche Leben einschränken. Kann ich mit Ihren Ängsten oder den Sorgen helfen? Möchten Sie darüber reden oder haben Sie das Bedürfnis, dass jemand einfach nur zuhört? Melden Sie sich gerne bei mir ( waltraud@chosen-gg.net ). Reaktionen auf Angst (siehe Foto unten) Die Reaktion des Pharaos weist auf den Kampfmodus hin: Das Volk muss unterdrückt werden. Es muss arbeiten, um keine Gefahr mehr dazustellen. Es muss letztendlich versklavt werden! Es bleibt dem Volk nichts als harte Arbeit und Schläge. Die Israeliten haben immer mehr Stress, um all die Arbeit, die ihnen auferlegt wird, zu schaffen. Dabei sind die Aufseher nicht kleinlich mit der Peitsche oder dem Stock. Das Volk wird klein gehalten. Sie sollen keine Ruhe finden für sich selbst und ihre Familien. Je mehr Arbeit, desto weniger Kinder, ist die Devise des Pharaos. Das Volk erfährt denselben Stress und Druck wie wir heutzutage. Es geht nur noch um das Funktionieren! Als zusätzliches Hilfsmittel weist der Pharao die Hebammen Sifra und Pua an, dass kein Junge die Geburt überleben darf! Die beiden Hebammen können dem Befehl des Pharaos nicht Folge leisten. Sie sind gläubige Frauen. Durch ihr Leben und ihre Arbeit ehren beide den Gott von Jakob und Josef, ihre Vorfahren. Der Pharao hat hier kein Interesse drin. ER ist der Gott von Ägypten. Neben ihm gibt es keinen anderen Gott! Es gefällt ihm ganz und gar nicht, dass die beiden Frauen seinem Befehl nicht folgen. Die Unterdrückung des Volkes wird verschärft: Er sorgt als Pharao selbst dafür, dass die Jungen unter zwei Jahren getötet werden. Der Pharao ist im wahren Fechtmodus gelandet durch seine Angst. Ich dagegen bin eher der Typ Mensch, der in eine sogenannte Starre fällt. Ich lasse den Druck über mich hinweg gleiten. Der Druck macht mich klein und erniedrigt mich. Ich kann nicht antworten. Ich bleibe ganz still und starr sitzen. Tränen sind meine einzige sichtbare Reaktion auf meine Angst. Gott erfahren in Angst und im Druck des Lebens Obwohl wir in dem ersten Kapitel von Exodus nicht erfahren, dass von Gott gesprochen wird, machen uns die Ergebnisse sichtbar, dass dort jemand am Werk ist. Unbemerkt. Unausgesprochen. Im Hintergrund. Aber doch deutlich sichtbar in den Handlungen der Menschen: Die Hebammen leben noch mit dem Gott ihrer Vorfahren. Es werden trotz der Unterdrückung nicht weniger Kinder geboren Die beiden Hebammen Sifra und Pua bekommen selbst mehrere Kinder. Das Volk schafft die auferlegte Arbeit, wie viel es auch ist. Wir sind im zweiten Buch Mose (Exodus) relativ am Beginn angelangt von Gottes Werk mit den Menschen. Sie haben in dieser Zeit keine Bibel wie wir heutzutage. Sie haben die mündlichen Überlieferungen von einer Generation auf die nächste. Dennoch haben sie gelebt mit dem was überliefert worden ist. Bei den Hebammen bemerken wir es am deutlichsten. Sie lassen sich nicht einschüchtern vom Druck und der Angst des Pharaos. Sie vertrauen auf ihre Überlieferungen. Gott steht bei weitem über dem Gott Pharao! Das Leben mit Gott, der unbemerkt im Hintergrund wirkt, ist beiden Frauen das Wichtigste. Heute lassen wir uns leiten von der Angst. Angst vor alles und jedes. Wir haben die Überlieferungen unserer Eltern. Wir haben für unser Leben die Gebete früherer Generationen für uns und alle uns nachfolgenden Generationen. Diese Überlieferungen (Gebete und/oder Leben unserer früheren Generationen, die Bibel) dürfen uns ermutigen. Ermutigen und erfahren, dass der Gott der früheren Generationen noch immer im Hintergrund wirkt. Das Handeln der Hebammen Sifra und Pua darf uns ein Vorbild sein. Denn: ER ist und ER bleibt derselbe. Wir brauchen unsere Angst nicht zu fürchten. Wir können vertrauen haben. Denn: Angst hat nicht das letzte Wort!!
door Waltraud • 16 november 2026
Hoe leven wij? Wij leven in een wereld waarin wij het gevoel hebben dat wij er altijd alleen voor staan en uitsluitend op onszelf aangewezen zijn. Wij bevinden ons op een levensweg die steeds zwaarder wordt. Het werk vergt steeds meer van ons. Het gezin vraagt om meer aandacht. De kinderen hebben meer tijd en hulp nodig. Van collega’s wordt een snellere reactie verwacht. Vragen dulden geen uitstel meer. Het leven lijkt steeds sneller te gaan. Het lijkt alsof meer mensen in angst leven. De angst dat ze de boel niet aankunnen. Gedreven door de angst functioneren ze enkel nog. Ze functioneren binnen hun gezin, op het werk, in hun vriendenkring en in zichzelf. Wat hebben wij nodig? Soms hebben wij méér nodig dan gewoon een beetje rust. Even ontspannen achteroverleunen. Op een bank zittend de gedachten de vrije loop laten gaan. Of een boek lezen. Genieten van de gezamenlijke tijd met partner, familie, vrienden en van mooie gesprekken voeren. Stilstaan bij het einde van de werkdag of kijken naar de kinderen die zo opgaan in hun spelen dat ze de wereld om zich heen lijken te vergeten. De schoonheid van de natuur opnemen: genieten van de zonsondergang of -opgang, of genieten van de rijke kleuren van de natuur. Het lijkt dat wij onszelf in alle stress vergeten zijn. Wij zijn vergeten dat ontspanning en rust belangrijke momenten van ons leven zijn temidden van alle stress waarin wij leven. Zonder rust en ontspanning ontstaat angst. Ken jij iemand in je kenniskring die met stress of angst leeft? Of leeft je zelf hiermee? Angst heeft in elk tijdperk bestaan Zelfs in de Bijbel ervaren verschillende personen zulke angst. Het begon toen Adam en Eva in het Hof van Eden meer vertrouwen in de slang hadden dan in hun Schepper, namelijk in God. In Genesis lezen we over diverse mensen die hun leven in angst leefden. Helemaal aan het begin van het tweede boek van Mozes (Exodus) wordt verteld, dat de farao van Egypte in angst leefde voor het volk van Israël. Hij raakte ervan overtuigt dat dit volk zich tegen Egypte zou keren en met diens vijanden zou samenwerken. Hij voelde zich machteloos. De Israëlieten waren in de meerderheid. Het scenario dat hem in zijn dromen achtervolgde is vergelijkbaar met onze eigen angsten en nare dromen. Angst, is het goed of niet? Angst is een bekende, en grotendeels nuttige, emotie. Angst waarschuwt ons voor gevaar. En fungeert als een signaal aan ons lichaam en onze hersenen dat iets mis is. Angst is een essentieel overlevingsmechanisme. Het zet ons aan tot actie, althans meestal. Het lichaam reageert door in een “vecht- of vlucht”-modus te schieten. Of: soms door te bevriezen. Uiteindelijk draait de angst volledig om het waarborgen van de eigen veiligheid. Iedereen is misschien wel bekend met zijn of haar eigen reactie op gevaar. Als je angst overhand neemt kan het tot een probleem leiden en je leven belemmeren. Kan ik je helpen met je zorgen of angsten? Wil je erover praten? Heb je iemand nodig die alleen maar naar je luistert? Neem gerust contact met me op ( waltraud@chosen-gg.net ). Reactie op angst (zie foto beneden) De reactie van de farao wijst op een “gevechtsmodus”. Het volk moet worden onderdrukt! Ze moeten met arbeid bezig worden gehouden zodat zij geen bedreiging meer kunnen vormen. Kortom ze moeten tot slaaf worden gemaakt. Voor het volk rest niets anders dan zware inspanningen en afranselingen. De Israëlieten ervaren steeds grotere druk terwijl zij hun opgelegde werk proberen te verrichten. De opzieners sparen hun zwepen en stokken bepaald niet. Het volk wordt eronder gehouden en krijgt geen enkele kans om rust te vinden voor zichzelf of voor hun gezinnen. Hoe meer werk verzet moet worden des te minder kinderen kunnen geboren worden, lijkt de farao van mening te zijn. Het volk ervaart precies dezelfde druk en strijd, waar wij vandaag de dag mee te maken hebben. Het draait uiteindelijk alleen nog maar om het “functioneren”! Als bijkomende maatregel geeft de farao de vroedvrouwen Sifra en Pua de instructie dat geen enkele jongen de geboorte mag overleven! De twee vroedvrouwen kunnen niet voldoen aan het bevel van de farao. Zij zijn vrouwen van het geloof. Door hun leven en hun werk eren zij de God van Jakob en Jozef, hun voorvaders. De farao heeft daar geen boodschap aan! HIJ is de god van Egypte en er is geen andere god naast hem! Hij is er allerminst over te spreken dat de twee vrouwen zijn bevel niet hebben opgevolgd. De onderdrukking van het volk wordt opgevoerd. Hij neemt het heft in eigen handen om ervoor te zorgen dat alle jongetjes van twee jaar en jonger worden gedood. Gedreven door angst is de farao in de “verdedigingsmodus” geschoten. Ik daarentegen ben het type dat de neiging heeft te “bevriezen”. Iemand die in een soort verlamming raakt. Ik laat de druk over mij heenkomen. Het geeft me een klein en vernedert gevoel. Ik kan niet reageren. Ik blijf zitten, volkomen roerloos en verstijft. Tranen zijn mijn enige zichtbare reactie op angst. God ervaren temidden van angst en de druk van het leven Hoewel wij in het eerste hoofdstuk van Exodus niet lezen dat God spreekt, maken de resultaten duidelijk dat er Iemand aan het werk is. Onopgemerkt. Ongenoemd. Op de achtergrond. Toch duidelijk zichtbaar in het handelen van mensen: De vroedvrouwen leven nog volgens de God van hun voorouders. Ondanks onderdrukking neemt het aantal kinderen dat geboren wordt niet af. De beiden vroedvrouwen, Sifra und Pua, ontvangen zelf ook meerdere kinderen. Het volk slaagt erin de opgelegde arbeid te volbrengen. Wij zijn nog relatief vroeg aan het begin van Gods handelen onder de mensheid aangekomen. Namelijk pas bij het eerste hoofdstuk van het tweede Bijbelboek (Exodus). In die tijd beschikten de mensen niet over de Bijbel zoals wij die nu kennen. Zij vertrouwden op de mondelinge overleveringen die van generatie op generatie werden doorgegeven. Desondanks leiden zij hun leven op basis van wat hun is overgeleverd. We zien dit het meest duidelijk bij de vroedvrouwen. Zij weigeren zich te laten intimidieren door de druk en de angst die de farao oplegt. Zij stellen hun vertrouwen in hun eigen tradities. God staat ver boven de “god “, die de farao is. Voor de vrouwen is een leven met God, die onzichtbaar op de achtergrond werkzaam is, het allerbelangrijkste. Vandaag laten wij ons leiden door angst. Angst voor alles en iedereen. We beschikken over de tradities die door onze ouders aan ons zijn doorgegeven. Daarnaast hebben wij, voor ons eigen leven, de gebeden die door eerdere generaties zijn uitgesproken. Gebeden, die bedoeld zijn voor ons en voor alle generaties die nog zullen volgen. Deze tradities (gebeden, en/of levens van degenen die ons voorgingen evenals de Bijbel) kunnen ons tot bemoediging dienen. Ze moedigen ons aan en bieden besef dat de God van eerdere generaties nog steeds achter de schermen aan het werk is. Wat de vroedvrouwen deden mag ook ons tot voorbeeld zijn. Want: HIJ is en HIJ blijft Dezelfde! Wij hoeven niet bang te zijn voor onze angst. Wij mogen vertrouwen hebben in Diegene die achter de schermen aanwezig is. Want: Angst heeft niet het laatste woord!!