Hoe leven wij?
Wij leven in een wereld waarin wij het gevoel hebben dat wij er altijd alleen voor staan en uitsluitend op onszelf aangewezen zijn.
Wij bevinden ons op een levensweg die steeds zwaarder wordt. Het werk vergt steeds meer van ons. Het gezin vraagt om meer aandacht. De kinderen hebben meer tijd en hulp nodig. Van collega’s wordt een snellere reactie verwacht. Vragen dulden geen uitstel meer. Het leven lijkt steeds sneller te gaan.
Het lijkt alsof meer mensen in angst leven. De angst dat ze de boel niet aankunnen. Gedreven door de angst functioneren ze enkel nog. Ze functioneren binnen hun gezin, op het werk, in hun vriendenkring en in zichzelf.
Wat hebben wij nodig?
Soms hebben wij méér nodig dan gewoon een beetje rust. Even ontspannen achteroverleunen. Op een bank zittend de gedachten de vrije loop laten gaan. Of een boek lezen. Genieten van de gezamenlijke tijd met partner, familie, vrienden en van mooie gesprekken voeren. Stilstaan bij het einde van de werkdag of kijken naar de kinderen die zo opgaan in hun spelen dat ze de wereld om zich heen lijken te vergeten. De schoonheid van de natuur opnemen: genieten van de zonsondergang of -opgang, of genieten van de rijke kleuren van de natuur.
Het lijkt dat wij onszelf in alle stress vergeten zijn. Wij zijn vergeten dat ontspanning en rust belangrijke momenten van ons leven zijn temidden van alle stress waarin wij leven. Zonder rust en ontspanning ontstaat angst.
Ken jij iemand in je kenniskring die met stress of angst leeft? Of leeft je zelf hiermee?
Angst heeft in elk tijdperk bestaan
Zelfs in de Bijbel ervaren verschillende personen zulke angst. Het begon toen Adam en Eva in het Hof van Eden meer vertrouwen in de slang hadden dan in hun Schepper, namelijk in God. In Genesis lezen we over diverse mensen die hun leven in angst leefden.
Helemaal aan het begin van het tweede boek van Mozes (Exodus) wordt verteld, dat de farao van Egypte in angst leefde voor het volk van Israël. Hij raakte ervan overtuigt dat dit volk zich tegen Egypte zou keren en met diens vijanden zou samenwerken. Hij voelde zich machteloos. De Israëlieten waren in de meerderheid. Het scenario dat hem in zijn dromen achtervolgde is vergelijkbaar met onze eigen angsten en nare dromen.
Angst, is het goed of niet?
Angst is een bekende, en grotendeels nuttige, emotie. Angst waarschuwt ons voor gevaar. En fungeert als een signaal aan ons lichaam en onze hersenen dat iets mis is. Angst is een essentieel overlevingsmechanisme. Het zet ons aan tot actie, althans meestal. Het lichaam reageert door in een “vecht- of vlucht”-modus te schieten. Of: soms door te bevriezen. Uiteindelijk draait de angst volledig om het waarborgen van de eigen veiligheid.
Iedereen is misschien wel bekend met zijn of haar eigen reactie op gevaar.
Als je angst overhand neemt kan het tot een probleem leiden en je leven belemmeren.
Kan ik je helpen met je zorgen of angsten? Wil je erover praten? Heb je iemand nodig die alleen maar naar je luistert? Neem gerust contact met me op (waltraud@chosen-gg.net).
Reactie op angst
(zie foto beneden)
De reactie van de farao wijst op een “gevechtsmodus”. Het volk moet worden onderdrukt! Ze moeten met arbeid bezig worden gehouden zodat zij geen bedreiging meer kunnen vormen. Kortom ze moeten tot slaaf worden gemaakt. Voor het volk rest niets anders dan zware inspanningen en afranselingen. De Israëlieten ervaren steeds grotere druk terwijl zij hun opgelegde werk proberen te verrichten. De opzieners sparen hun zwepen en stokken bepaald niet. Het volk wordt eronder gehouden en krijgt geen enkele kans om rust te vinden voor zichzelf of voor hun gezinnen. Hoe meer werk verzet moet worden des te minder kinderen kunnen geboren worden, lijkt de farao van mening te zijn. Het volk ervaart precies dezelfde druk en strijd, waar wij vandaag de dag mee te maken hebben. Het draait uiteindelijk alleen nog maar om het “functioneren”!
Als bijkomende maatregel geeft de farao de vroedvrouwen Sifra en Pua de instructie dat geen enkele jongen de geboorte mag overleven!
De twee vroedvrouwen kunnen niet voldoen aan het bevel van de farao. Zij zijn vrouwen van het geloof. Door hun leven en hun werk eren zij de God van Jakob en Jozef, hun voorvaders. De farao heeft daar geen boodschap aan! HIJ is de god van Egypte en er is geen andere god naast hem! Hij is er allerminst over te spreken dat de twee vrouwen zijn bevel niet hebben opgevolgd. De onderdrukking van het volk wordt opgevoerd. Hij neemt het heft in eigen handen om ervoor te zorgen dat alle jongetjes van twee jaar en jonger worden gedood.
Gedreven door angst is de farao in de “verdedigingsmodus” geschoten.
Ik daarentegen ben het type dat de neiging heeft te “bevriezen”. Iemand die in een soort verlamming raakt. Ik laat de druk over mij heenkomen. Het geeft me een klein en vernedert gevoel. Ik kan niet reageren. Ik blijf zitten, volkomen roerloos en verstijft. Tranen zijn mijn enige zichtbare reactie op angst.
God ervaren temidden van angst en de druk van het leven
Hoewel wij in het eerste hoofdstuk van Exodus niet lezen dat God spreekt, maken de resultaten duidelijk dat er Iemand aan het werk is. Onopgemerkt. Ongenoemd. Op de achtergrond. Toch duidelijk zichtbaar in het handelen van mensen:
- De vroedvrouwen leven nog volgens de God van hun voorouders.
- Ondanks onderdrukking neemt het aantal kinderen dat geboren wordt niet af.
- De beiden vroedvrouwen, Sifra und Pua, ontvangen zelf ook meerdere kinderen.
- Het volk slaagt erin de opgelegde arbeid te volbrengen.
Wij zijn nog relatief vroeg aan het begin van Gods handelen onder de mensheid aangekomen. Namelijk pas bij het eerste hoofdstuk van het tweede Bijbelboek (Exodus). In die tijd beschikten de mensen niet over de Bijbel zoals wij die nu kennen. Zij vertrouwden op de mondelinge overleveringen die van generatie op generatie werden doorgegeven. Desondanks leiden zij hun leven op basis van wat hun is overgeleverd.
We zien dit het meest duidelijk bij de vroedvrouwen. Zij weigeren zich te laten intimidieren door de druk en de angst die de farao oplegt. Zij stellen hun vertrouwen in hun eigen tradities. God staat ver boven de “god “, die de farao is. Voor de vrouwen is een leven met God, die onzichtbaar op de achtergrond werkzaam is, het allerbelangrijkste.
Vandaag laten wij ons leiden door angst. Angst voor alles en iedereen. We beschikken over de tradities die door onze ouders aan ons zijn doorgegeven. Daarnaast hebben wij, voor ons eigen leven, de gebeden die door eerdere generaties zijn uitgesproken. Gebeden, die bedoeld zijn voor ons en voor alle generaties die nog zullen volgen.
Deze tradities (gebeden, en/of levens van degenen die ons voorgingen evenals de Bijbel) kunnen ons tot bemoediging dienen. Ze moedigen ons aan en bieden besef dat de God van eerdere generaties nog steeds achter de schermen aan het werk is. Wat de vroedvrouwen deden mag ook ons tot voorbeeld zijn. Want: HIJ is en HIJ blijft Dezelfde!
Wij hoeven niet bang te zijn voor onze angst. Wij mogen vertrouwen hebben in Diegene die achter de schermen aanwezig is.
Want: Angst heeft niet het laatste woord!!



