NL - Vijgenboom uit Matt. 21:18-22
5 oktober 2026

Mattheüs 21: 18-22 De gelijkenis van de verdorde vijgenboom

Soms is het leven verrassend: S ’avonds kijken wij de Film Chosen. Deze film beschrijft het leven van Jezus. In deel 5 worden de toeschouwers geconfronteerd met een vijgenboom die wel vee bladeren heeft maar geen vrucht. De andere morgen is de gelijkenis van de verdorde vijgenboom (Mattheüs 21:18-22) het thema van onze dagelijkse overdenking.


In de film gaat Jezus van Bethanië weer terug naar Jeruzalem. Hij heeft met zijn volgelingen in het huis van Lazarus overnacht. De tempel van Zijn vader was de dag ervoor tot een rovershol gemaakt. Jezus kon dit niet aan en heeft daarom de tempel gereinigd van kooplieden en koper, geldwisselaars en offerdieren. Jezus heeft tijdens Zijn onderwijs Zijn verdriet (Wee) over de farizeeën en Schriftgeleerden uitgesproken (Matt. 23 vanaf vers 13). Alle luisteraars waren onder de indruk. De farizeeën en Schriftgeleerden werden boos. Onderweg naar Bethanië ziet hij de vijgenboom. De boom heeft alleen bladeren. Jezus vervloekt deze boom die onmiddellijk voor de ogen van de discipelen begint te verdorren.


Charles Spurgeon verteld dat de gebeurtenis met de vijgenboom voor hem een gelijkenis en tevens een wonder is.


Waarom een wonder?

Als wonder zien wij meestal de genezingen die door Jezus gedaan zijn. Ik ben het met Spurgeon eens als hij stelt dat ook het verdorren van een boom een wonder is.


Dat is het wonder van het geloof!


Een wonder dat Jezus aan zijn discipelen uitlegt in de vers Mattheus 21:21: “Als u geloof had en niet twijfelde, zou u niet alleen doen wat er met de vijgenboom is gedaan, maar zelfs als u tegen deze berg zou zeggen: Word opgeheven en in de zee geworpen, dan zou het gebeuren.


Een daarnaast een gelijkenis!


Voor nu wil ik de focus op de gelijkenis leggen, daar gaat het mij in deze tekst vooral om:

In de film vraagt Jezus zijn discipelen wat zij gezien hebben. Zij antwoorden: een boom met veel bladeren. Maar zonder vruchten.

“Hoe komt het dat deze vijgenboom geen vrucht heeft?” Tja, het is niet de tijd voor vrucht, weten de discipelen. Daarnaast heeft de vijgenboom geen vruchten laten ontstaan. Feit is, dat zodra een vijgenboom bladeren krijgt, hij ook vrucht ontwikkelt.

Volgens de discipelen en Jezus heeft deze boom niet één enkele vrucht ontwikkelt. Maar Jezus heeft trek en wil, toen hij die boom ziet, van zijn vrucht eten. Omdat deze boom geen enkele vrucht heeft vervloekt Jezus de boom – en de boom verdort onmiddellijk.

Jezus vergelijkt de boom met gelovigen. Voornamelijk met de gelovigen uit Jeruzalem, met Zijn discipelen van toen en natuurlijk met ons. Hij stelt dat in het geloof een mens altijd vrucht draagt. Dus net als een vijgenboom ontwikkelen wij in ons geloofsleven gelijktijdig vrucht naast de bladeren.


Ontwikkelen wij geen vrucht: dan is ons geloof vruchteloos!!! Het is dood geloof, volgens Jezus.

Een geloofsleven dat alleen naar buiten wijst (mooie grote bladeren van een vijgenboom) zoekt Jezus niet. Jezus zoekt mensen die wel degelijk iets met hun geloof doen. Mensen die Hem volgen. Mensen die voor Hem leven en werken. Mensen die begaan zijn met de Verlosser en Zaligmaker. Jezus zoekt mensen die nicht ogenschijnlijk gelovig zijn maar daadwerkelijk met het geloof in God en Jezus bezig zijn en met Zijn Woord.


In Deut. 6:5 legt God uit hoe Hij graag Zijn volk en ons ziet: “Daarom zult u de HEERE, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht.”


Dat is daadwerkelijk geloof! Geloof dat binnenin borrelt en naar buiten stroomt om zichtbaar te worden voor onze medemensen.


Gods vraagt me (en misschien ook wel jou?) of ik me wel ervan bewust ben dat dat ik gemaakt ben om vrucht te dragen? Weet ik dat ik alleen vrucht kan dragen als ik mij open stel om door God veranderd te worden? Ik erken dat ik hierdoor niet alleen een zomertijd doorleef met veel vrucht. Mijn leven en mijn relatie met God kunnen ook in een wintertijd terecht komen, waar ik zonder bladeren en zonder vrucht in wind, storm en kou moet leven, overleven. Sommige noemen het ook wel een “woestijntijd”. Een dorre tijd waarin God ver weg kan lijken. Het is aan mij of de dorre wintertijd lang aanhoudt of niet. Het ligt aan mij of ik merk dat ik buiten de relatie met God ben gekomen. Het is aan mij of ik snel weer terug keer tot MIJN God.


Ik krijg buikpijn als ik me realiseer dat deze vijgenboom uit de gelijkenis nooit meer bladeren of vrucht kan dragen. Nee! God, dat is niet volgens mijn geloof. Ik verheug mij vrucht te dragen. Mijn geloof mag niet dood maar moet levend zijn in relatie met Mijn Vader en Jezus. Als het aan mij ligt wil ik echt nooit een verdorde boom worden! Het betekent dat ik mijn relatie met Jezus steeds weer aan te passen heb. Soms, af en toe of misschien wel te vaak ben ik mijn levensplan gevolgd en ben vergeten God in mijn plannen te betrekken. Ik ben buiten de relatie met God komen te staan door mijn eigen toedoen.


Laatst hoorde ik van een medemens: “Als ik tachtig jaar ben, dan stop ik met helpen in de kerk. Dan is het goed geweest. Dan kunnen anderen het wel overnemen van mij.”

Ik vraag me af: Is dit volgens Gods plan voor en met deze persoon?


Wat is Gods plan met een mens?


Johannes 15 vers 16 verteld ons: “Niet u hebt Mij uitverkoren, maar Ik heb u uitverkoren, en Ik heb u ertoe bestemd dat u zou heengaan en vrucht dragen, en dat uw vrucht zou blijven, opdat wat u ook maar van de vader vraagt in Mijn Naam, Hij u dat geeft.”


Niet mijn plan wordt gerealiseerd. Het is Gods plan en timing die belangrijk zijn. God zal altijd voorzien in mogelijkheden. Met de voorwaarde: Als ik me openstel.


God beloofd door Johannes woorden heen dat ik vrucht zal dragen. God heeft mij gekozen. Stop ik vanuit mijn eigen visie mijn relatie met God zal ik Gods plan tenietdoen. Want wie weet kan ik mijn medemensen bijstaan in hun zoektocht naar God. Wie weet kan ik hen bijstaan in het ontwikkelen van vrucht en bladeren, namelijk ontwikkelen van echt geloof.


Het Wee over de Schriftgeleerden – en over ons/mij?


Het raakt me dat de farizeeën en Schriftgeleerden Gods geboden veranderd hebben, zodat de mensen niet tot God konden komen. Jezus is teleurgesteld en zeker ook woedend over hun gedrag en leren van onwettige geboden. Het WEE betekent voor deze heren geen eeuwig leven in Gods Koninkrijk.


Doe ik hetzelfde als de Schriftgeleerden? Hoe leef en vertel ik de geboden van God. Telkens als ik niet waakzaam ben zal een blad van mijn vijgenboom vallen. De schijn die de bladeren betekenen zal met elk verdord blad tonen dat ik geen vrucht draag en daarom dood geloof toon. Het WEE over de farizeeën neem ik ter harte. Het liefst dagelijks. De relatie met God wil ik verdiepen, leven en vrucht dragen. Dagelijks wil ik me openstellen om te worden zoals Hij mij bedoeld heeft. Net als in de Hebreeënbrief (12:28+29) is het mijn zorg God met eerbied en ontzag te dienen.


Mijn leven met God

Ik snap dat niet iedereen energie heeft om door te gaan. Ik besef dat de een of ander met de levensjaren vermoeid raakt.


In mijn relatie met God ervaar ik dat God mij de kracht en de mogelijkheden geven zal om een levend geloof uit te dragen. Ik ben Zijn kind. Hij heeft mij gekozen. Ik ben door Hem bestemd om vrucht te dragen. Mijn vraag naar kracht, nabijheid, moed en hulp beantwoordt Hij mij. Ik wil niet stoppen met mijn werk voor Hem!


Ik ben me bewust, dat ik altijd in Hem zal moeten blijven!



Hoe is het me jou? Ik lees graag je reactie via Waltraud@chosen-gg.net

D - Heiliger Boden - Das ist der Ort an dem Gott ist (Exodus 3:2-5)

door duda-wsm • 5 oktober 2026
Etwa 400 Jahre nachdem Josef die gesamte Familie seines Vaters (das waren etwa 70 Personen) nach Ägypten geholt hat, wird ein kleiner Junge geboren. Er wird Mose genannt. Josef brachte seine Familie vor einer Hungersnot in Kanaan in Sicherheit. Mittlerweile ist die damalige Familie zu einem großen Volk gewachsen. Von ehemals freien Menschen ist ein unterdrücktes Volk geworden. Sie sind nun Sklaven des Pharaos. In dieser Zeit wurden alle Jungs von zwei Jahren und jünger getötet. Der Pharao hatte große Angst vor diesem großen Volk. In diese schwierige Zeit wird Mose geboren. Als Jude geboren aus dem Stamm Levi (einer von Josefs Brüdern). Er wird durch die Tochter des Pharaos als Sohn angenommen. Die ersten Jahre seines Lebens darf er bei seiner bluteigenen Familie leben. Er lernt die Gebräuche und Sitten seines jüdischen Volkes kennen. Und natürlich den Glauben in den „einen“ Gott. Danach lebt er im Hause des Pharaos. Hier erfährt er alles über die ägyptische Ideologie und den ägyptischen Glauben. Sein Volk vergisst er nicht. Er beobachtet sie genau. Sollte er in den Jahren als Ägypter viel über seine Vorfahren, Ihren Glauben und ihren Gott erfahren haben? Die Bibel ist hierin undeutlich. Jeder kann und darf diese Frage für sich selbst beantworten. Erst als er mit etwa Vierzig Jahren einen Ägypter tötet, weil er einem Juden helfen möchte, muss er fliehen. Im Land Midian kommt er unter. Vierzig Jahre hütet er die große Schafherde seines Schwiegervaters. Sein Schwiegervater, Jethro, ist Priester der Midianiter, die verschiedenen Götter, darunter Baal und Astarte (eine Fruchtbarkeitsgöttin), anbeten. Im Land Midian sieht er eines Tages einen brennenden Dornbusch. Er beschließt diesen brennenden, aber nicht verbrennenden Busch, von nahem zu betrachten. Moses Berufung Das ist nun der Moment an dem Gott Moses anspricht. Er lernt den Gott seiner Ahnen kennen. Die Bibel teilt uns das folgende mit: 2 Dort erschien ihm der Engel des HEERN in einer Flamme, die aus einem Dornbusch schlug. Als Mose genauer hinsah, bemerkte er, dass der Busch zwar in Flammen stand, aber nicht niederbrannte. 3 “Merkwürdig”, dachte Mose, “warum verbrennt der Busch nicht? Das muss ich mir aus der Nähe ansehen”. 4 Der HERR sah, dass Mose sich dem Feuer näherte, um es genauer zu betrachten. Da rief er ihm aus dem Busch zu: “Mose, Mose!” ”Ja, Herr“ (Hineni), antwortete er. 5 „Komm nicht näher!“ befahl Gott. „Zieh deine Schuhe aus, denn du stehst auf heiligem Boden” (Exodus 3:2-5, HFA) Zweimal sagt Gott: Mose, Mose! – Gott bestätigt die Berufung von Mose in dem zweimaligen nennen seines Namens. Gott ist heilig Gott sagt: „Zieh deine Schuhe aus, denn du stehst auf heiligem Boden!” Gott ist heilig. Wusste Mose das? Wissen wir es heutzutage? Wir singen von Gottes Heiligkeit, wir bekennen es, wir glauben es. Wir wissen es! Aber: Realisieren wir es uns wirklich? Achtzig Jahre lebte Mose ohne Gott. Er hat viel über andere Religionen und Lebens-anschauungen gelernt. Und trotzdem lässt er zu, dass der lebende Gott seiner Vorfahren Abraham, Isaak und Jakob zu ihm spricht und ihn dazu beruft, ein Anführer von Gottes Volk zu werden. Mose wird heilig, weil er auf heiligem Boden steht. Mose lebt ab diesem persönlichen Treffen in Gottes Nähe. Vierzig Tage darf er auf dem Berg Horeb in Gottes Gegenwart zubringen. Mit einem strahlend weißen Gesicht kommt er wieder im Tal bei den Menschen an. Mose ist erfüllt vom Heiligen Geist. Er trägt Gottes Heiligkeit aus: Dem Volk bringt er die zehn Gebote. Er lebt eine intime Beziehung zu dem Gott seiner Vorfahren. Er ist dem Volk ein Anführer in allen Schwierigkeiten. Die Menschen werden Zeugen von Mose Leben und seinem Leben mit diesem Gott. Der Gott, der beruft, der heilig und treu ist. Beziehung Mensch - Gott Wie ist es mit uns heute? Ist die Geschichte von Mose, dem brennenden Dornbusch und der Heiligkeit Gottes heute noch relevant? Ziehen wir die Schuhe aus, weil wir in Gottes Gegenwart stehen? Sind wir uns der Gegenwart Gottes um uns herum und vor allem in uns wirklich bewusst? Gott unterhält seit Beginn der Schöpfung eine Beziehung zu den Menschen. Mit der Hilfe von Mose führte hat er das Volk aus Ägypten und aus der Sklaverei. Er teilte das Wasser, um das Volk auf trockenem Boden durch das Meer zu führen. Er leitete das Volk über Tag durch eine Wolkensäule und in der Nacht durch eine Feuersäule. Er wohnte in der Stiftshütte, inmitten des Volkes. Doch er wohnte nicht „im” Menschen, so wie er es heute in uns tun kann. Sie alle hatten eine Beziehung zu Gott und konnten „Hineni“ (Siehe, hier bin ich) sagen. Aber Gott blieb außerhalb des Menschen. Im Laufe der Geschichte gab es immer wieder Menschen, die mit Gott gingen. Josua, die Richter, Propheten, Könige, Bauern wie Amos und ganz gewöhnliche Menschen. Immer wieder geht Gott eine Beziehung zu einem Menschen ein, und bleibt doch außerhalb von ihm… Bis zu dem Tag an dem Jesus geboren wird. Jesus lebt in unmittelbarer Nähe zu Gott oder bei Gott. Er ist der vollkommene Sohn Gottes. Gott lebt in Jesus. Jesus tut alles, was sein Vater tut. Und was immer Jesus seinen Vater tun sieht, das tut Jesus auch. Vater und Sohn verbindet eine innige Beziehung. Jesus ist heilig, so wie auch der Vater heilig ist. Diese Beziehung dient als Beispiel dafür, wie wir heute mit Gott leben können. Jesus setzte Gottes Plan mit seiner Schöpfung um: Er zeigte den Menschen, wer Gott ist, wozu er fähig ist und was er zu tun beabsichtigt. Jesus veranschaulichte, wie eine Beziehung zu Gott gelebt wird. Das Neue Testament liefert uns Informationen, Hilfen und Erklärungen, die zeigen, dass Gott seine Schöpfung liebt (was natürlich auch das Alte Testament tut). Und das Gott Liebe ist! Das Gott treu ist! Jesus erleidet großes Leid, Ungerechtigkeit und Verfolgung. Er geht ans Kreuz, um unsere Beziehung zu Gott wieder herzustellen. Gott musste dem Bösen begegnen, indem Er zuließ, dass Jesus litt und indem Er Seinen Sohn in den Tod sandte. Durch seine Liebe bewirkte Gott, dass Jesus auferstand und in den Himmel auffuhr. Dies ermöglicht es uns, den Heiligen Geist zu empfangen. Mose wird heilig, weil er auf heiligem Boden steht. Jeus ist heilig, weil er Gottes Sohn ist. Wir werden heilig, weil wir den Heiligen Geist empfangen. Sowohl Mose als auch Jesus fordern Gottes Volk (und dazu gehören auch wir!) auf, die Schuhe auszuziehen. Wir stehen auf heiligem Boden. Wir stehen nicht nur auf heiligem Boden! Nein, wir „sind“ heiliger Boden. Gott ist in uns. Das macht uns heilig! Wie gehen wir mit diesem Gedanken um? Verstehen wir wirklich, dass wir als Kinder Gottes heilig sind? Sind wir uns bewusst, dass es nicht um unseren Willen, unsere Meinung, unser Wissen oder unsere Gefühle geht? Gott lässt niemals los, was seine Hände begonnen haben. Das ist eine Verheißung! Darum geht es! Lass dies zu einem wichtigen Gedanken in deinem Leben und auf deinem Weg mit Gott werden. Gott wünscht sich eine innige Beziehung zu uns Menschen. Die Bibel offenbart Gottes Liebe zu denjenigen die in einer Beziehung zu Ihm stehen: Man denke an David, der als ein Mann nach Gottes Herzen bezeichnet wird; an Mose, der Gottes Stimme hörte und als Mittler alles an das Volk weitergab; und an Josef, der seiner Familie nach Ägypten vorausging und als Vizekönig für all ihre Nachkommen in Goschen sorgen konnte. Nirgends in der Bibel steht, dass Gott seinen Plan für und mit der Menschheit aufgegeben hat. Im Gegenteil, in Offenbarung 21: 3-5a besagt sogar: 3 Eine gewaltige Stimme hörte ich (Johannes) vom Thron her -rufen: „Hier wird Gott mitten unter den Menschen sein! Er wird bei ihnen wohnen, und sie werden sein Volk sein. Ja, von nun an wird Gott selbst in ihrer Mitte leben. 4 Er wird ihnen alle Tränen abwischen. Es wird keinen Tod mehr geben, kein Leid, keine Klage und keine Schmerzen; denn was einmal war, ist für immer vorbei“. 5a Der auf dem Thron saß, sagte: „Siehe doch, ich mache alles neu!” Gott möchte, dass wir seine Kinder sind! Gott ruft uns dazu auf, eine innige Beziehung zu ihm zu leben. Zu unserem eigenen Segen und zum Segen unserer Mitmenschen. Gott heiligt uns, so wie Er heilig ist. Ziehe deine Schuhe aus! Manchmal muss man dieses wortwörtlich nehmen und ein anderes Mal im übertragenen Sinne. Denn durch die Beziehung zu Gott stehen wir in seiner heiligen Gegenwart. Durch die Beziehung zu Gott haben wir das Vorrecht, in Abhängigkeit von ihm zu leben. Erhebe die Arme und richte den Blick auf Gott. Lass Gott in dir wohnen! Und wisse, glaube und nehme an: Wenn Gott in dir ist, dann bist du heilig! Bist du bereit, Gottes Heiligkeit und deine eigene Heiligkeit anzunehmen und sie zu leben? Bist du bereit, deine Schuhe auszuziehen? Im wörtlichen und im übertragenen Sinne?  Welche Gedanken kommen in dir auf? Teile sie gerne mit mir: Waltraud@chosen-gg.net .

NL -Heilige grond - dat is de plek waar God is (Exodus 3:2-5)

door Waltraud • 5 oktober 2026
Zo’n 400 jaar nadat Jozef het gezin van zijn vader Jakob (ongeveer 70 mensen) naar Egypte gebracht heft, wordt een kleine jongen geboren. Zijn naam is Mozes. Jozef heeft zijn familie in veiligheid gebracht voor de hongersnood in Kanaän Het gezin is inmiddels tot een groot volk gegroeid. Zij zijn door de jaren heen van vrije mensen tot slaven of onderdrukten geworden. Destijds moesten alle jongens van twee jaar en jonger gedood worden omdat de farao het grote volk van de Joden vreesde. In deze nare tijd wordt dus Mozes geboren. Als Jood wordt hij geboren uit het nageslacht van Levi. Als zoon aangenomen door de dochter van de farao mag hij voor een paar jaar opgroeien bij zijn joodse gezin. Hier leert en leeft hij het joodse geloof. Daarna leeft hij onder het dak van de farao. Hij leert alles wat met de Egyptische ideologie en geloof te maken heeft. Desondanks vergeet hij niet om zijn eigen volk te observeren. Heeft hij in deze jaren als een Egyptenaar veel mogen ervaren over zijn voorouders, hun geloof en hun God? Het blijft onduidelijk. Iedereen mag het zelf beantwoorden. Pas toen hij met ongeveer veertig jaar oud een Egyptenaar dood om een Jood te helpen moet hij vluchten. In het land Midian vindt hij onderdak en familie. Hij leeft veertig jaar als herder van een grote kudde in het huis van zijn schoonvader Jethro, een priester van de Midianieten. Zij aanbidden diverse afgoden, waaronder Baäl en Astarte (vruchtbaarheidsgoden). In het land Midian ziet hij op een dag een brandende doornstruik. Hij besluit deze brandende en toch niet verbrandende struik nader te bekijken. Mozes’ roeping Dit is Gods moment om Mozes te roepen en voor Mozes om de God van zijn voorouders te ontmoeten. De Bijbel zegt het volgende: “ 2 En de Engel van de HEERE verscheen hem in een vuurvlam uit het midden van een doornstruik. Hij keek toe, en zie, de doornstruik brandde in het vuur, maar de doornstruik werd niet verteerd. 3 Mozes zei: Laat ik nu naar dat indrukwekkende verschijnsel gaan kijken, waarom de doornstruik niet verbrandt. 4 Toen de HEERE zag dat hij ging kijken, riep God tot hem uit het midden van de doornstruik en zei: Mozes, Mozes! Hij (Mozes) zei: Zie, hier ben ik (Hineni)!” 5 En God zei: Kom hier niet dichterbij. Doe uw schoenen van uw voeten, want de plaats waarop u staat, is heilige grond.” (Exodus 3:2-5 HSV) Twee keer zegt God: Mozes, Mozes! – God bevestigt Mozes roeping door twee keer zijn naam te noemen! God is heilig God zegt: “Doe uw schoenen uit, want je staat op heilige grond!” God is heilig. Wist Mozes dit? Weten wij het vandaag? Wij zingen dit, wij belijden het, wij geloven het. Wij weten het. Maar: Beseffen wij het? Tachtig jaar heeft Mozes zonder God geleefd, veel van andere religies en levensvisies geleerd. Toch laat hij toe dat de levende God van zijn voorouders Abraham, Izak en Jakob tot hem spreekt en hem roept tot een leider van Gods volk. Mozes wordt heilig omdat hij op heilige grond staat. Mozes leeft vanaf dat moment een leven in de nabijheid van God. Hij mag veertig dagen met God op de berg Horeb doorbrengen en komt met een stralend wit gezicht en haar weer naar beneden. Mozes is vervuld met de Heilige Geest van God. Hij draagt Gods Heiligheid uit door de tien geboden te geven, door een nauwe relatie met God en door het volk een leider te zijn in alle omstandigheden. Het volk is getuige van Mozes’ leven en wandelen met deze God! De God die roept, die heilig is en trouw is. Relatie mens - God Hoe is het met ons vandaag? Is het verhaal van Mozes, de brandende doornstruik, de heiligheid Gods nog actueel? Trekken wij onze schoenen uit omdat wij in Gods aanwezigheid staan? Zijn wij ons wel bewust van Gods aanwezigheid rondom ons en vooral in ons? God heeft een relatie gekend met de mensen vanaf het scheppingsbegin. Hij heeft met behulp van Mozes het volk uit Egypte en uit de slavernij geleidt. Hij heeft water gespreid om het volk droogvoets door de zee te leiden. Hij heeft het volk overdag met een wolkkolom en in de nacht door een vuurkolom geleid. Hij heeft in de Tabernakel gewoond, te midden van het volk. Maar nog niet in de mens, zoals het nu in ons kan. Ze hadden allemaal een relatie met God en mochten “Hineni (Zie, hier ben ik)” zeggen. Maar God stond buiten de mens. Steeds weer waren er mensen in de geschiedenis die met God wandelen. Jozua, de richters, profeten, koningen, boeren als Amos en mensen uit het volk. Steeds heeft God relaties met een mens, buiten de mens... Totdat Jezus geboren wordt Jezus leeft dichtbij of dicht met God. Hij is de ultieme Zoon van God. God leeft in Jezus. Jezus doet alles wat Zijn Vader doet. En wat Jezus Zijn vader ziet doen, doet Jezus. Vader en Zoon hebben een intieme relatie. Jezus is heilig, zoals de Vader heilig is. Deze relatie is een voorbeeld voor hoe wij nu met God kunnen leven. Jezus heeft Gods plan met Zijn schepping doorgevoerd: Hij heeft aan de mensen laten zien wie God is, wat Hij kan en wat Hij wil doen. Jezus heeft getoond hoe een relatie met God geleefd wordt. Het Nieuwe Testament geeft ons informatie, middelen en uitleg dat God van Zijn schepping houdt (Het Oude Testament ook, hoor). Dat God liefde is! Dat God trouw is! Jezus ondergaat veel smarten, onrecht en vervolging. Hij gaat aan het kruis om voor ons de relatie met God weer recht te zetten. God moest afstand doen van het kwaad door Zijn Zoon te laten lijden en in de dood te sturen. God heeft door zijn liefde gezorgd dat Jezus opstaat en weer opstijgt tot de hemel. Dit maakt het mogelijk dat wij de Heilige Geest ontvangen. Mozes wordt heilig, omdat hij op heilig grond staat. Jezus is heilig omdat Hij Gods Zoon is. Wij worden heilig omdat wij de Heilige Geest ontvangen. Beiden, Mozes en Jezus, vragen het volk van God (dus ook ons!) om de schoenen van de voeten te doen. Wij staan op heilige grond. Wij staan niet alleen op heilig grond. Nee, wij zijn heilig grond. God is in ons. Dat maakt ons heilig. Hoe gaan wij met deze gedachte om? Begrijpen wij wel dat wij als kind van God heilig zijn? Beseffen wij dat het niet om onze wil, onze mening, onze kennis of onze gevoelens gaat? God laat nooit los, wat Zijn handen begonnen zijn. Dat is een belofte! Daarom gaat het! Laat dit een belangrijke gedachte zijn in je leven en omgaan met God. God wil een intieme relatie met ons mensen. De Bijbel ontvouwd Gods liefde voor de mensen, die met Hem in relatie staan: Denk aan David, die een man naar Gods hart genoemd wordt. Mozes, die Gods stem verstond en alles als middelaar aan het volk doorgegeven heeft. Jozef, die zijn familie naar Egypte voorging en als onderkoning alle nakomelingen in Gosen kan onderhouden. Het wordt nergens in de Bijbel genoemd, dat God gestopt is met Zijn plan voor en met de mensen. Nee, in Openbaring 21: 3-5a staat zelfs: “ 3 En ik (Johannes) hoorde een luide stem uit de hemel zeggen: Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen Zijn volk zijn, en God Zelf zal bij hen zijn en hun God zijn. 4 En God zal alle tranen van hun ogen afwissen, en de dood zal er niet meer zijn; ook geen rouw, jammerklacht of moeite zal er meer zijn, Want de eerste dingen zijn voorbijgegaan. 5a En Hij die op de troon zit, zei: Zie, Ik maak alle dingen nieuw.” God wil dat wij Zijn kinderen zijn! God vraagt ons om een intieme relatie met Hem te leven. Tot zegen van ons en van onze medemensen. God maakt ons heilig, zoals Hij heilig is. Trek je schoenen uit! Soms moet je het letterlijk en soms figuurlijk toe passen. Want jij staat door jouw relatie met God in Zijn heilige aanwezigheid. Jij mag door je relatie met God in afhankelijkheid van God leven. Strek je armen omhoog, houd je hoofd omhoog richting God. Laat God in je zijn! En weet, geloof en aanvaard: Is God in jou, ben jij heilig! Ben jij bereid om Gods heiligheid en je eigen heiligheid te aanvaarden, uit te leven? Ben jij bereid om je schoenen uit te doen? Letterlijk en figuurlijk???  Wat spreekt jou aan of niet aan? Wil je het met mij delen via Waltraud@chosen-gg.net .