NL - Vijgenboom uit Matt. 21:18-22
5 oktober 2026

Mattheüs 21: 18-22 De gelijkenis van de verdorde vijgenboom

Soms is het leven verrassend: S ’avonds kijken wij de Film Chosen. Deze film beschrijft het leven van Jezus. In deel 5 worden de toeschouwers geconfronteerd met een vijgenboom die wel vee bladeren heeft maar geen vrucht. De andere morgen is de gelijkenis van de verdorde vijgenboom (Mattheüs 21:18-22) het thema van onze dagelijkse overdenking.


In de film gaat Jezus van Bethanië weer terug naar Jeruzalem. Hij heeft met zijn volgelingen in het huis van Lazarus overnacht. De tempel van Zijn vader was de dag ervoor tot een rovershol gemaakt. Jezus kon dit niet aan en heeft daarom de tempel gereinigd van kooplieden en koper, geldwisselaars en offerdieren. Jezus heeft tijdens Zijn onderwijs Zijn verdriet (Wee) over de farizeeën en Schriftgeleerden uitgesproken (Matt. 23 vanaf vers 13). Alle luisteraars waren onder de indruk. De farizeeën en Schriftgeleerden werden boos. Onderweg naar Bethanië ziet hij de vijgenboom. De boom heeft alleen bladeren. Jezus vervloekt deze boom die onmiddellijk voor de ogen van de discipelen begint te verdorren.


Charles Spurgeon verteld dat de gebeurtenis met de vijgenboom voor hem een gelijkenis en tevens een wonder is.


Waarom een wonder?

Als wonder zien wij meestal de genezingen die door Jezus gedaan zijn. Ik ben het met Spurgeon eens als hij stelt dat ook het verdorren van een boom een wonder is.


Dat is het wonder van het geloof!


Een wonder dat Jezus aan zijn discipelen uitlegt in de vers Mattheus 21:21: “Als u geloof had en niet twijfelde, zou u niet alleen doen wat er met de vijgenboom is gedaan, maar zelfs als u tegen deze berg zou zeggen: Word opgeheven en in de zee geworpen, dan zou het gebeuren.


Een daarnaast een gelijkenis!


Voor nu wil ik de focus op de gelijkenis leggen, daar gaat het mij in deze tekst vooral om:

In de film vraagt Jezus zijn discipelen wat zij gezien hebben. Zij antwoorden: een boom met veel bladeren. Maar zonder vruchten.

“Hoe komt het dat deze vijgenboom geen vrucht heeft?” Tja, het is niet de tijd voor vrucht, weten de discipelen. Daarnaast heeft de vijgenboom geen vruchten laten ontstaan. Feit is, dat zodra een vijgenboom bladeren krijgt, hij ook vrucht ontwikkelt.

Volgens de discipelen en Jezus heeft deze boom niet één enkele vrucht ontwikkelt. Maar Jezus heeft trek en wil, toen hij die boom ziet, van zijn vrucht eten. Omdat deze boom geen enkele vrucht heeft vervloekt Jezus de boom – en de boom verdort onmiddellijk.

Jezus vergelijkt de boom met gelovigen. Voornamelijk met de gelovigen uit Jeruzalem, met Zijn discipelen van toen en natuurlijk met ons. Hij stelt dat in het geloof een mens altijd vrucht draagt. Dus net als een vijgenboom ontwikkelen wij in ons geloofsleven gelijktijdig vrucht naast de bladeren.


Ontwikkelen wij geen vrucht: dan is ons geloof vruchteloos!!! Het is dood geloof, volgens Jezus.

Een geloofsleven dat alleen naar buiten wijst (mooie grote bladeren van een vijgenboom) zoekt Jezus niet. Jezus zoekt mensen die wel degelijk iets met hun geloof doen. Mensen die Hem volgen. Mensen die voor Hem leven en werken. Mensen die begaan zijn met de Verlosser en Zaligmaker. Jezus zoekt mensen die nicht ogenschijnlijk gelovig zijn maar daadwerkelijk met het geloof in God en Jezus bezig zijn en met Zijn Woord.


In Deut. 6:5 legt God uit hoe Hij graag Zijn volk en ons ziet: “Daarom zult u de HEERE, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met heel uw kracht.”


Dat is daadwerkelijk geloof! Geloof dat binnenin borrelt en naar buiten stroomt om zichtbaar te worden voor onze medemensen.


Gods vraagt me (en misschien ook wel jou?) of ik me wel ervan bewust ben dat dat ik gemaakt ben om vrucht te dragen? Weet ik dat ik alleen vrucht kan dragen als ik mij open stel om door God veranderd te worden? Ik erken dat ik hierdoor niet alleen een zomertijd doorleef met veel vrucht. Mijn leven en mijn relatie met God kunnen ook in een wintertijd terecht komen, waar ik zonder bladeren en zonder vrucht in wind, storm en kou moet leven, overleven. Sommige noemen het ook wel een “woestijntijd”. Een dorre tijd waarin God ver weg kan lijken. Het is aan mij of de dorre wintertijd lang aanhoudt of niet. Het ligt aan mij of ik merk dat ik buiten de relatie met God ben gekomen. Het is aan mij of ik snel weer terug keer tot MIJN God.


Ik krijg buikpijn als ik me realiseer dat deze vijgenboom uit de gelijkenis nooit meer bladeren of vrucht kan dragen. Nee! God, dat is niet volgens mijn geloof. Ik verheug mij vrucht te dragen. Mijn geloof mag niet dood maar moet levend zijn in relatie met Mijn Vader en Jezus. Als het aan mij ligt wil ik echt nooit een verdorde boom worden! Het betekent dat ik mijn relatie met Jezus steeds weer aan te passen heb. Soms, af en toe of misschien wel te vaak ben ik mijn levensplan gevolgd en ben vergeten God in mijn plannen te betrekken. Ik ben buiten de relatie met God komen te staan door mijn eigen toedoen.


Laatst hoorde ik van een medemens: “Als ik tachtig jaar ben, dan stop ik met helpen in de kerk. Dan is het goed geweest. Dan kunnen anderen het wel overnemen van mij.”

Ik vraag me af: Is dit volgens Gods plan voor en met deze persoon?


Wat is Gods plan met een mens?


Johannes 15 vers 16 verteld ons: “Niet u hebt Mij uitverkoren, maar Ik heb u uitverkoren, en Ik heb u ertoe bestemd dat u zou heengaan en vrucht dragen, en dat uw vrucht zou blijven, opdat wat u ook maar van de vader vraagt in Mijn Naam, Hij u dat geeft.”


Niet mijn plan wordt gerealiseerd. Het is Gods plan en timing die belangrijk zijn. God zal altijd voorzien in mogelijkheden. Met de voorwaarde: Als ik me openstel.


God beloofd door Johannes woorden heen dat ik vrucht zal dragen. God heeft mij gekozen. Stop ik vanuit mijn eigen visie mijn relatie met God zal ik Gods plan tenietdoen. Want wie weet kan ik mijn medemensen bijstaan in hun zoektocht naar God. Wie weet kan ik hen bijstaan in het ontwikkelen van vrucht en bladeren, namelijk ontwikkelen van echt geloof.


Het Wee over de Schriftgeleerden – en over ons/mij?


Het raakt me dat de farizeeën en Schriftgeleerden Gods geboden veranderd hebben, zodat de mensen niet tot God konden komen. Jezus is teleurgesteld en zeker ook woedend over hun gedrag en leren van onwettige geboden. Het WEE betekent voor deze heren geen eeuwig leven in Gods Koninkrijk.


Doe ik hetzelfde als de Schriftgeleerden? Hoe leef en vertel ik de geboden van God. Telkens als ik niet waakzaam ben zal een blad van mijn vijgenboom vallen. De schijn die de bladeren betekenen zal met elk verdord blad tonen dat ik geen vrucht draag en daarom dood geloof toon. Het WEE over de farizeeën neem ik ter harte. Het liefst dagelijks. De relatie met God wil ik verdiepen, leven en vrucht dragen. Dagelijks wil ik me openstellen om te worden zoals Hij mij bedoeld heeft. Net als in de Hebreeënbrief (12:28+29) is het mijn zorg God met eerbied en ontzag te dienen.


Mijn leven met God

Ik snap dat niet iedereen energie heeft om door te gaan. Ik besef dat de een of ander met de levensjaren vermoeid raakt.


In mijn relatie met God ervaar ik dat God mij de kracht en de mogelijkheden geven zal om een levend geloof uit te dragen. Ik ben Zijn kind. Hij heeft mij gekozen. Ik ben door Hem bestemd om vrucht te dragen. Mijn vraag naar kracht, nabijheid, moed en hulp beantwoordt Hij mij. Ik wil niet stoppen met mijn werk voor Hem!


Ik ben me bewust, dat ik altijd in Hem zal moeten blijven!



Hoe is het me jou? Ik lees graag je reactie via Waltraud@chosen-gg.net

door Waltraud • 16 november 2026
Wie leben wir? Wir leben in einer Welt, in der wir das Gefühl haben, dass wir immer nur auf uns selbst angewiesen sind. Wir sind auf einer Straße des Lebens gelandet in der es zunehmend steiler wird und das Leben schwieriger. Die Arbeit wird anstrengender. Die Familie ruft um mehr Aufmerksamkeit. Die Kinder brauchen mehr Zeit und mehr Hilfe. Die Arbeitskollegen brauchen schneller Antworten. Fragen dulden keinen Aufschub mehr. Das Leben wird immer schneller. Es erscheint, als ob stets mehr Menschen in Angst leben. Der Angst, alles nicht mehr an zu können. In der Angst leben sie nicht mehr, sondern funktionieren nur noch. Sie funktionieren in der Familie, auf der Arbeit, bei den Freunden, in sich selbst. Was brauchen wir? Dabei brauchen wir manchmal einfach nur Ruhe. Eben entspannend zurücklehnen. Sitzend auf dem Sofa und die Seele baumeln lassen. Ein Buch lesen. Genießen von Zeit mit Partner, Familie, Freunden und guten Gesprächen. Genießen vom Feierabend, von den Kindern, die spielend die Umgebung zu vergessen scheinen. Genießen von der Natur: Abendrot, Morgenrot oder den Farben der Natur. Es ist als ob wir in all dem Stress uns selbst vergessen haben. Wir haben verlernt, dass Entspannung und Ruhe wichtig sind im Leben. Ohne Ruhe und Entspannung kommt Angst auf. Kennen Sie in Ihrem Bekanntenkreis Personen, die mit Stress und Angst leben? Oder leben Sie selbst hierin? Angst gibt es zu allen Zeiten Selbst in der Bibel erfahren diverse Menschen diese Angst. Begonnen ist es, nachdem Adam und Eva der Schlange im Paradies mehr vertraut haben als dem Schöpfer, nämlich Gott. Im ersten Buch Mose lesen wir über verschiedene Menschen, die ihr Leben in Angst gelebt haben. Gleich zu Beginn des zweiten Buches von Mose (Exodus) wird uns mitgeteilt, dass der Pharao von Ägypten in Angst lebte vor dem Volk Israel. Er redete sich ein, dass das Volk sich gegen Ägypten kehren und mit den Feinden zusammenarbeiten würde. Er fühlte sich ohnmächtig. Die Israeliten waren in der Überzahl. Das Scenario, das ihn in seinen Träumen verfolgte, ist vergleichbar mit unseren Ängsten und schlechten Träumen. Angst, gut oder nicht gut? Angst ist ein bekanntes, und meistens gutes, Gefühl. Angst warnt uns vor Gefahren. Angst ist das Signal für unseren Körper und unser Gehirn, das etwas nicht in Ordnung ist. Angst ist ein wichtiger Überlebungsmechanismus. Angst bringt uns in Bewegung, meistens jedenfalls. Der Körper reagiert durch einen Flucht- oder Kampfmodus. Manchmal auch durch Erstarren. Es geht bei der Angst vor allem um die eigene Sicherheit. Jeder kennt vielleicht seine eigene Reaktion auf Gefahr. Sollte bei Ihnen die Angst überhandnehmen, dann kann es zu einem Problem werden und das alltägliche Leben einschränken. Kann ich mit Ihren Ängsten oder den Sorgen helfen? Möchten Sie darüber reden oder haben Sie das Bedürfnis, dass jemand einfach nur zuhört? Melden Sie sich gerne bei mir ( waltraud@chosen-gg.net ). Reaktionen auf Angst (siehe Foto unten) Die Reaktion des Pharaos weist auf den Kampfmodus hin: Das Volk muss unterdrückt werden. Es muss arbeiten, um keine Gefahr mehr dazustellen. Es muss letztendlich versklavt werden! Es bleibt dem Volk nichts als harte Arbeit und Schläge. Die Israeliten haben immer mehr Stress, um all die Arbeit, die ihnen auferlegt wird, zu schaffen. Dabei sind die Aufseher nicht kleinlich mit der Peitsche oder dem Stock. Das Volk wird klein gehalten. Sie sollen keine Ruhe finden für sich selbst und ihre Familien. Je mehr Arbeit, desto weniger Kinder, ist die Devise des Pharaos. Das Volk erfährt denselben Stress und Druck wie wir heutzutage. Es geht nur noch um das Funktionieren! Als zusätzliches Hilfsmittel weist der Pharao die Hebammen Sifra und Pua an, dass kein Junge die Geburt überleben darf! Die beiden Hebammen können dem Befehl des Pharaos nicht Folge leisten. Sie sind gläubige Frauen. Durch ihr Leben und ihre Arbeit ehren beide den Gott von Jakob und Josef, ihre Vorfahren. Der Pharao hat hier kein Interesse drin. ER ist der Gott von Ägypten. Neben ihm gibt es keinen anderen Gott! Es gefällt ihm ganz und gar nicht, dass die beiden Frauen seinem Befehl nicht folgen. Die Unterdrückung des Volkes wird verschärft: Er sorgt als Pharao selbst dafür, dass die Jungen unter zwei Jahren getötet werden. Der Pharao ist im wahren Fechtmodus gelandet durch seine Angst. Ich dagegen bin eher der Typ Mensch, der in eine sogenannte Starre fällt. Ich lasse den Druck über mich hinweg gleiten. Der Druck macht mich klein und erniedrigt mich. Ich kann nicht antworten. Ich bleibe ganz still und starr sitzen. Tränen sind meine einzige sichtbare Reaktion auf meine Angst. Gott erfahren in Angst und im Druck des Lebens Obwohl wir in dem ersten Kapitel von Exodus nicht erfahren, dass von Gott gesprochen wird, machen uns die Ergebnisse sichtbar, dass dort jemand am Werk ist. Unbemerkt. Unausgesprochen. Im Hintergrund. Aber doch deutlich sichtbar in den Handlungen der Menschen: Die Hebammen leben noch mit dem Gott ihrer Vorfahren. Es werden trotz der Unterdrückung nicht weniger Kinder geboren Die beiden Hebammen Sifra und Pua bekommen selbst mehrere Kinder. Das Volk schafft die auferlegte Arbeit, wie viel es auch ist. Wir sind im zweiten Buch Mose (Exodus) relativ am Beginn angelangt von Gottes Werk mit den Menschen. Sie haben in dieser Zeit keine Bibel wie wir heutzutage. Sie haben die mündlichen Überlieferungen von einer Generation auf die nächste. Dennoch haben sie gelebt mit dem was überliefert worden ist. Bei den Hebammen bemerken wir es am deutlichsten. Sie lassen sich nicht einschüchtern vom Druck und der Angst des Pharaos. Sie vertrauen auf ihre Überlieferungen. Gott steht bei weitem über dem Gott Pharao! Das Leben mit Gott, der unbemerkt im Hintergrund wirkt, ist beiden Frauen das Wichtigste. Heute lassen wir uns leiten von der Angst. Angst vor alles und jedes. Wir haben die Überlieferungen unserer Eltern. Wir haben für unser Leben die Gebete früherer Generationen für uns und alle uns nachfolgenden Generationen. Diese Überlieferungen (Gebete und/oder Leben unserer früheren Generationen, die Bibel) dürfen uns ermutigen. Ermutigen und erfahren, dass der Gott der früheren Generationen noch immer im Hintergrund wirkt. Das Handeln der Hebammen Sifra und Pua darf uns ein Vorbild sein. Denn: ER ist und ER bleibt derselbe. Wir brauchen unsere Angst nicht zu fürchten. Wir können vertrauen haben. Denn: Angst hat nicht das letzte Wort!!
door Waltraud • 16 november 2026
Hoe leven wij? Wij leven in een wereld waarin wij het gevoel hebben dat wij er altijd alleen voor staan en uitsluitend op onszelf aangewezen zijn. Wij bevinden ons op een levensweg die steeds zwaarder wordt. Het werk vergt steeds meer van ons. Het gezin vraagt om meer aandacht. De kinderen hebben meer tijd en hulp nodig. Van collega’s wordt een snellere reactie verwacht. Vragen dulden geen uitstel meer. Het leven lijkt steeds sneller te gaan. Het lijkt alsof meer mensen in angst leven. De angst dat ze de boel niet aankunnen. Gedreven door de angst functioneren ze enkel nog. Ze functioneren binnen hun gezin, op het werk, in hun vriendenkring en in zichzelf. Wat hebben wij nodig? Soms hebben wij méér nodig dan gewoon een beetje rust. Even ontspannen achteroverleunen. Op een bank zittend de gedachten de vrije loop laten gaan. Of een boek lezen. Genieten van de gezamenlijke tijd met partner, familie, vrienden en van mooie gesprekken voeren. Stilstaan bij het einde van de werkdag of kijken naar de kinderen die zo opgaan in hun spelen dat ze de wereld om zich heen lijken te vergeten. De schoonheid van de natuur opnemen: genieten van de zonsondergang of -opgang, of genieten van de rijke kleuren van de natuur. Het lijkt dat wij onszelf in alle stress vergeten zijn. Wij zijn vergeten dat ontspanning en rust belangrijke momenten van ons leven zijn temidden van alle stress waarin wij leven. Zonder rust en ontspanning ontstaat angst. Ken jij iemand in je kenniskring die met stress of angst leeft? Of leeft je zelf hiermee? Angst heeft in elk tijdperk bestaan Zelfs in de Bijbel ervaren verschillende personen zulke angst. Het begon toen Adam en Eva in het Hof van Eden meer vertrouwen in de slang hadden dan in hun Schepper, namelijk in God. In Genesis lezen we over diverse mensen die hun leven in angst leefden. Helemaal aan het begin van het tweede boek van Mozes (Exodus) wordt verteld, dat de farao van Egypte in angst leefde voor het volk van Israël. Hij raakte ervan overtuigt dat dit volk zich tegen Egypte zou keren en met diens vijanden zou samenwerken. Hij voelde zich machteloos. De Israëlieten waren in de meerderheid. Het scenario dat hem in zijn dromen achtervolgde is vergelijkbaar met onze eigen angsten en nare dromen. Angst, is het goed of niet? Angst is een bekende, en grotendeels nuttige, emotie. Angst waarschuwt ons voor gevaar. En fungeert als een signaal aan ons lichaam en onze hersenen dat iets mis is. Angst is een essentieel overlevingsmechanisme. Het zet ons aan tot actie, althans meestal. Het lichaam reageert door in een “vecht- of vlucht”-modus te schieten. Of: soms door te bevriezen. Uiteindelijk draait de angst volledig om het waarborgen van de eigen veiligheid. Iedereen is misschien wel bekend met zijn of haar eigen reactie op gevaar. Als je angst overhand neemt kan het tot een probleem leiden en je leven belemmeren. Kan ik je helpen met je zorgen of angsten? Wil je erover praten? Heb je iemand nodig die alleen maar naar je luistert? Neem gerust contact met me op ( waltraud@chosen-gg.net ). Reactie op angst (zie foto beneden) De reactie van de farao wijst op een “gevechtsmodus”. Het volk moet worden onderdrukt! Ze moeten met arbeid bezig worden gehouden zodat zij geen bedreiging meer kunnen vormen. Kortom ze moeten tot slaaf worden gemaakt. Voor het volk rest niets anders dan zware inspanningen en afranselingen. De Israëlieten ervaren steeds grotere druk terwijl zij hun opgelegde werk proberen te verrichten. De opzieners sparen hun zwepen en stokken bepaald niet. Het volk wordt eronder gehouden en krijgt geen enkele kans om rust te vinden voor zichzelf of voor hun gezinnen. Hoe meer werk verzet moet worden des te minder kinderen kunnen geboren worden, lijkt de farao van mening te zijn. Het volk ervaart precies dezelfde druk en strijd, waar wij vandaag de dag mee te maken hebben. Het draait uiteindelijk alleen nog maar om het “functioneren”! Als bijkomende maatregel geeft de farao de vroedvrouwen Sifra en Pua de instructie dat geen enkele jongen de geboorte mag overleven! De twee vroedvrouwen kunnen niet voldoen aan het bevel van de farao. Zij zijn vrouwen van het geloof. Door hun leven en hun werk eren zij de God van Jakob en Jozef, hun voorvaders. De farao heeft daar geen boodschap aan! HIJ is de god van Egypte en er is geen andere god naast hem! Hij is er allerminst over te spreken dat de twee vrouwen zijn bevel niet hebben opgevolgd. De onderdrukking van het volk wordt opgevoerd. Hij neemt het heft in eigen handen om ervoor te zorgen dat alle jongetjes van twee jaar en jonger worden gedood. Gedreven door angst is de farao in de “verdedigingsmodus” geschoten. Ik daarentegen ben het type dat de neiging heeft te “bevriezen”. Iemand die in een soort verlamming raakt. Ik laat de druk over mij heenkomen. Het geeft me een klein en vernedert gevoel. Ik kan niet reageren. Ik blijf zitten, volkomen roerloos en verstijft. Tranen zijn mijn enige zichtbare reactie op angst. God ervaren temidden van angst en de druk van het leven Hoewel wij in het eerste hoofdstuk van Exodus niet lezen dat God spreekt, maken de resultaten duidelijk dat er Iemand aan het werk is. Onopgemerkt. Ongenoemd. Op de achtergrond. Toch duidelijk zichtbaar in het handelen van mensen: De vroedvrouwen leven nog volgens de God van hun voorouders. Ondanks onderdrukking neemt het aantal kinderen dat geboren wordt niet af. De beiden vroedvrouwen, Sifra und Pua, ontvangen zelf ook meerdere kinderen. Het volk slaagt erin de opgelegde arbeid te volbrengen. Wij zijn nog relatief vroeg aan het begin van Gods handelen onder de mensheid aangekomen. Namelijk pas bij het eerste hoofdstuk van het tweede Bijbelboek (Exodus). In die tijd beschikten de mensen niet over de Bijbel zoals wij die nu kennen. Zij vertrouwden op de mondelinge overleveringen die van generatie op generatie werden doorgegeven. Desondanks leiden zij hun leven op basis van wat hun is overgeleverd. We zien dit het meest duidelijk bij de vroedvrouwen. Zij weigeren zich te laten intimidieren door de druk en de angst die de farao oplegt. Zij stellen hun vertrouwen in hun eigen tradities. God staat ver boven de “god “, die de farao is. Voor de vrouwen is een leven met God, die onzichtbaar op de achtergrond werkzaam is, het allerbelangrijkste. Vandaag laten wij ons leiden door angst. Angst voor alles en iedereen. We beschikken over de tradities die door onze ouders aan ons zijn doorgegeven. Daarnaast hebben wij, voor ons eigen leven, de gebeden die door eerdere generaties zijn uitgesproken. Gebeden, die bedoeld zijn voor ons en voor alle generaties die nog zullen volgen. Deze tradities (gebeden, en/of levens van degenen die ons voorgingen evenals de Bijbel) kunnen ons tot bemoediging dienen. Ze moedigen ons aan en bieden besef dat de God van eerdere generaties nog steeds achter de schermen aan het werk is. Wat de vroedvrouwen deden mag ook ons tot voorbeeld zijn. Want: HIJ is en HIJ blijft Dezelfde! Wij hoeven niet bang te zijn voor onze angst. Wij mogen vertrouwen hebben in Diegene die achter de schermen aanwezig is. Want: Angst heeft niet het laatste woord!!