(NL) Geloof en hechting
11 maart 2025

Zend Mij (opwekking 891)


Of ik wonden moet verzorgen, of vuile voeten was: Heer, hier ben ik. Zend mij.
Om van anderen te houden, ook al zijn we het niet eens: Heer, hier ben ik. Zend mij.

Of ik arm ben of juist rijk ben, ik wil steeds uw dienaar zijn. Heer, hier ben ik. Zend mij.
In het dal of op de bergtop zal mijn loflied voor U zijn. Heer, hier ben ik. Zend mij.

Mag mijn leven laten zien dat ik U vol liefde dien. Ik hou van U.
Ik hou van U.
En nog voor U mij iets vraagt, zal ik antwoorden met ‘ja’, want ik hou van U.
Ik hou van U.

Als uw waarheid diep zal snijden, spreek ik, zelfs al doet het pijn. Heer, hier ben ik. Zend mij.
Ook als mensen mij gaan mijden, ik zal U gehoorzaam zijn. Heer, hier ben ik. Zend mij.

Als ik staan mag in uw glorie, zal ik blij zijn dat ik zei: Heer, hier ben ik. Zend mij.
Ik wil leven voor de woorden: ‘Goed gedaan, dienaar van mij.’

Heer, hier ben ik. Zend mij. Heer, hier ben ik. Zend mij.

------------------------------------

Afgelopen 14 februari nam ik deel aan de studiedag “Geloof en Hechting” met Hanneke Schaap-Jonker van het Evangelisch College. Het was veel informatie, die mij tot nadenken bracht:

  • Hoe is het met mijn hechting in mijn geloof?
  • In hoeverre heb ik als moeder voor een goede hechting bij mijn kinderen gezorgd?

Het zijn vragen die mij zeker nog een tijd begeleiden.

Door de gedachten heen hoor ik het lied “Zend mij” (Opwekking 891) uit de cd-speler klinken. Het lied herinnert mij aan een door mij voorbereidde preek voor ons preekteam: Jozef, de elfde zoon van Jakob en de eerste zoon met zijn lievelingsvrouw Rachel was het thema. Vader en zoon hebben een innige band met elkaar. Niet alleen in het alledaagse leven maar ook in het geloof. Jozef heeft een stabiele hechting met zijn eigen vader en met God ervaren, bedenk ik me ineens. Voor zijn broers geldt dit niet. Zij waren het zelfs niet eens met de stabiele en tevens innige band tussen vader en Jozef.

Hoe zit het met mij? Ben ik goed gehecht aan God, mijn Vader in de hemelen? Kan ik zeggen zoals Jozef: “Hineni (Zie, hier ben ik)” en “zend mij”? Vaak zingen wij liederen die een dergelijke tekst hebben. Nemen wij het serieus? Menen wij wat wij zingen?

Jozef is in zijn geloof en zijn liefde voor zijn vader en zijn broers een stabiel mens. Hij kon tegen zijn vader zeggen “zend mij” naar jouw zonen (mijn broers). En: “Ik ga op zoek naar hen. Ik zal U berichten hoe het met hen staat’’. Jozef was ook in zijn tijd als slaaf een stabiel persoon. Hij werkte zorgvuldig voor Potifar of de farao van Egypte. Hij was in de gevangenis een stabiel persoon. Hij deed zijn werk met vreugde en diende andere gevangenen op dezelfde manier als hij de gevangenisbewaker, Pofitar of de farao diende.

“Of ik wonden moet verzorgen, of vuile voeten was: Heer, hier ben ik. Zend mij.
Om van anderen te houden, ook al zijn we het niet eens: Heer, hier ben ik. Zend mij.”

Deze woorden klinken uit de luitspreker van de auto. Zij maken mij duidelijk dat ik niet altijd meen dat wat ik zing ook wil doen. Want…

…in 2020 heeft God mij gevraagd: Wie kan ik zenden? Wie is er? En ik antwoordde Hem: Heer, hier ben ik, zend mij. Tegenstand houd mij tegen.

Ik ervoer en ervaar in mijn leven en bediening tegenstand. Toch weet ik, net als Jozef, God is met mij. Zijn vraag, wie kan ik zenden, betekent voor ons mensen dat Hij meegaat. God is met Jozef gegaan en met vele anderen. Of deze mensen nu in het Oude of het Nieuwe Testament staan of niet. Hij is en blijft dezelfde.

Het maakt niet uit in welke tijd wij leven: in de tijd van JoZef of in onze huidige tijd. Wij mensen ervaren bij onszelf of bij anderen dat er een geestelijke strijd gaande is. Een strijd tussen de Heer van de aarde en de Heer van de hemelen.

Voor Jozef betekent vertrouwen in God een zekerheid dat God bij machte is op het juiste moment in te grijpen. Was het lastig voor Jozef? Zeker, zoals het lastig is voor ons. Maar toch…

…blijf gehecht aan God. God reageert, dat is zeker. Zefanja legt het al uit: De HEERE, uw God, is bij u. Hij is een machtige verlosser. Hij zal vol blijdschap over u zijn. Hij zal u liefhebben en u niet beschuldigen. Hij zal over u juichen met een lied van vreugde (Zefanja 3:17 HTB). En Petrus geeft te bedenken: werp al uw zorgen op Hem (1. Petrus 5:7 HTB).

Best wel lastig. Vooral als je niet goed durft te vertrouwen. Doe het, stap voor stap, samen met God. Hij is te vertrouwen en helpt jou op het juiste moment. Soms blijven wij steken op dat wat wij denken wat Hij voor ons wil. Soms doen wij alleen wat wij denken dat wij willen. Corrie ten Boom zei eens: ‘’Wees niet bang om een onbekende toekomst te leggen in de handen van een bekende God’’.

Ik wil jou en mezelf uitdagen om moedig nieuwe wegen in te slaan. Er is een tegenstander die probeert de ingeslagen weg dwars te zitten. Maar met God zit je altijd op de juiste weg.

En de tweede vraag: Heb ik wel mijn best gedaan voor mijn eigen kinderen?

Ieder ouder kan met deze vraag rondlopen. Een zin die genoemd werd tijdens te studiedag is misschien wel het antwoord op de vraag: “Wij gaan kapot aan elkaar en wij helen aan elkaar”. Wij mensen doen ons best op basis van onze eigen opvoeding, onze persoonlijke mogelijkheden en vooral met onze eigen persoonlijke beperkingen. Dit loopt goed of slecht af, maar we kunnen altijd verbindingen aangaan met mensen die ons helpen en ons laten helen.


door Waltraud 17 augustus 2026
Wie sehe ich meine Mitmenschen? Kennen Sie das auch? Ständig werden wir mit anderen Menschen verglichen. Manchmal vergleichen wir selbst uns mit anderen. Der Vergleich und ihre Folgen Unser „Wert“ richtet sich nachdem was wir leisten. Es findet ein Vergleich statt zwischen Menschen, Völkern, Nationen oder innerhalb der Gesellschaft. Der Mensch selbst geht dabei verloren. Der Mensch wird ersetzt, ausgetauscht. Er ist dysfunktional, also: funktioniert nicht nach den „Werten der Gesellschaft“. So ist es dem Deutschen Bundestrainer geschehen oder dem Niederländischen dem Französischen, dem Italienischen. Sie haben ihr „Versprechen“ zu gewinnen nicht eingehalten. Anders gesagt: Sie haben den Werten und Vorstellungen der Fußballfreunde nicht entsprochen. Durch den Journalismus oder durch Polarisation werden Trainer und Spieler in Misskredit gebracht. Wir kennen das mittlerweile auch in der Politik. Es geht durch alle Instanzen. Durch alle Schichten von Betrieben bis in die Vorstände hinein. Inzwischen geht die Aufspaltung durch unsere Gesellschaft und unsere Kirchen. Es ist, wie manchmal erklärt wird, wie bei einem Staffellauf. Der letzte Läufer hat die (schlechte) Zeit, die andere vorher gelaufen haben, auszugleichen. So nicht, dann ist der „Letzte“ (Trainer, der Mitmensch, der Eigentümer eines Betriebes, der Vorstand, der Pastor oder die Synode) „der“ Versager. Funktioniert jemand nicht nach Belieben oder nachdem, was die Gesellschaft (Öffentlichkeit) für wahr und richtig hält, wird die Person degradiert oder selbst niedergeschmettert. Manch einem trifft das für das ganze Leben. Vor allem jene, die im öffentlichen Interesse stehen, kennen dieses Phänomen der Polarisation. Die Realität: unsere Welt Die Polarisation beinhaltet Effekt und Wirkung. Der Herrscher der Welt hat es entwickelt und perfektioniert (das ist der Teufel!): Solange er die Menschen beschäftigen kann mit sich selbst oder mit dem Leben, dem Tun und Lassen von anderen, beschäftigen er sich nicht mit dem Glauben, der Bibel oder Gott. Der Teufel genießt, wenn er den Menschen demoralisieren und erniedrigen kann. Er findet immer neue Täter die ihm helfen (unbewusst oder sogar bewusst) und dabei ein passendes Opfer. Die Gesellschaft driftet leider immer weiter auseinander. Die andere Realität: Schöpfer und Mensch Aus welchem Grund lassen wir Menschen uns leiten von Intrigen, Sensation oder Schlagzeilen in Sport, Politik, dem öffentlichen oder dem privaten Leben? Es sollte uns doch bekannt sein, dass wir geschaffen sind durch den Schöpfer des Universums und NICHT durch den Teufel. Es sollte uns doch bekannt sein, dass, wenn wir in der Polarisation mitwirken, nichts Gutes dabei herauskommt. Adam und Eva sind die besten Beispiele wie es nicht sein soll. Adam, geschaffen aus dem Staub der Erde, und Eva, geschaffen als Partner von Adam, haben im Garten Eden eine Freiheit und eine Zukunft gehabt (Genesis 1 und 2). Sie haben in diesem Paradies zusammen mit dem Schöpfer Zeit verbracht. Sie waren frei in ihrer Liebe zu einander und konnten alles im Paradies benutzen. In Galater 5: 13 steht: „Durch Christus seid ihr dazu berufen, frei zu sein! Aber benutzt diese Freiheit nicht als Deckmantel, um eurem alten selbstsüchtigen Wesen nachzugeben. Dient vielmehr einander in Liebe.“ Unsere Freiheit benutzen wir als Deckmantel für die Worte, die wir sprechen und die Taten die wir ausführen. Unsere Freiheit benutzen wir für den eigenen Willen, den wir ausleben wollen. Dabei ist das echt nicht nötig! Die Freiheit, die Gott uns Menschen gegeben hat, ist die Entscheidung FREI zu treffen FÜR Gott, nicht gegen Gott. Es ist die Freiheit FÜR die Liebe, nicht für das Unrecht. Freiheit den anderen im Licht der LIEBE zu betrachten. Wie sieht Gott uns Menschen? Gott sieht uns als sein Ebenbild. Nachdem er den Menschen geschaffen hat, sagte Gott: Es ist sehr gut! Der Mensch ist geschaffen, um über die ganze Erde zu verfügen (Gen. 1:26). Aber Gott gibt uns durch seinen Sohn Jesus neben dem Gottesgebot auch das Gebot der Nächstenliebe mit auf den Weg. Jesus fasst die 10 Gebote in zwei Gebote zusammen (Markus 12:29-31): „Liebet den Herrn von ganzem Herzen, mit ganzer Hingabe, mit eurem ganzen Verstand und mit all eurer Kraft. Ebenso wichtig ist das andere Gebot: Liebe deinen Mitmenschen wie dich selbst! Kein anderes Gebot ist wichtiger als diese beiden.“ Wer bin ich wirklich? „Hour of Power“ spricht im Beginn seiner Gottesdienste das folgende aus: „Ich bin nicht, was ich habe. Ich bin nicht, was ich tue. Ich bin nicht, was andere über mich sagen“. Was für eine Wahrheit!! Das ist genau, was JEDER Mensch ist: Nicht das, was andere über ihn sagen. Nächstenliebe versus Polarisation Wo bleibt in all der Polarisation die Nächstenliebe in unserer heutigen Welt? Paulus hat uns schon erklärt, dass die Freiheit, die Gott uns gegeben hat nicht gedacht ist, um Menschen abzulehnen oder zu demoralisieren. Unsere Haltung soll nicht auf Abstand beruhen, sondern in Anerkennung und mit Liebe. Polarisation hat keine Chance in der Welt, wenn wir uns bewusst hinterfragen, wie wir mit unserem Mitmenschen umgehen. Würden Sie sich selbst nicht so behandeln wie der Mitmensch behandelt wird? Unseren Nächsten liebhaben können wir am besten, wenn wir uns selbst auch liebhaben. Wir können alle zusammen die Welt lebenswerter machen. Wir müssen nur damit beginnen. Welche Möglichkeiten sehen Sie? Gerne lese ich Ihre Reaktion auf Waltraud@chosen-gg.net .
door Waltraud 17 augustus 2026
Op welke manier kijk ik naar mijn medemensen? Kent u het ook? Wij worden telkens weer met andere mensen vergeleken. En wij zelf? Wij vergelijken onszelf ook met anderen en veel te vaak. De vergelijking en haar gevolgen Wat wij doen, dat bepaalt meestal onze waarde. Er vindt een vergelijking plaats tussen mensen, volken, naties of binnen de samenleving. Daarbij raakt de mens zelf verloren. De mens wordt vervangen, uitgewisseld. Hij wordt als disfunctioneel gezien, met andere woorden: hij functioneert niet volgens de “waarden van de samenleving”. Zo is het de Duitse bondscoach overkomen, of de Nederlandse, de Franse, de Italiaanse. Zij hebben hun “belofte” om te winnen niet waargemaakt. Anders gezegd: zij hebben niet voldaan aan de waarden en verwachtingen van de voetbalfans. Door de journalistiek of door polarisatie worden trainers en spelers in diskrediet gebracht. Dat kennen we inmiddels ook in de politiek. Het gaat door alle instanties heen. Door alle lagen van bedrijven tot in de bestuurskamers. Ondertussen gaat de opsplitsing door onze samenleving en onze kerken. Het is, zoals soms wordt uitgelegd, als bij een estafetteloop: de laatste loper moet de (slechte) tijd die anderen eerder hebben gelopen, compenseren. Zo niet, dan is de “laatste” (trainer, medemens, eigenaar van een bedrijf, bestuurder, pastor of synode) “de” mislukkeling. Functioneert iemand niet naar wens of naar wat de samenleving (de publieke opinie) voor waar en juist houdt, dan wordt die persoon gedegradeerd of zelfs gedegradeerd. Sommigen hebben hier hun hele leven mee te maken. Vooral degenen die in de publieke belangstelling staan, kennen dit fenomeen van polarisatie. De realiteit: onze wereld Polarisatie heeft effect en consequentie. De heerser van de wereld heeft het ontwikkeld en geperfectioneerd (dat is de duivel!): zolang hij mensen kan bezighouden met zichzelf of met het leven, het doen en laten van anderen, houden zij zich niet bezig met geloof, de Bijbel of God. De duivel geniet ervan wanneer hij de mens kan demoraliseren en vernederen. Hij vindt altijd nieuwe daders die hem helpen (onbewust of zelfs bewust) en altijd een passend slachtoffer. De samenleving drijft helaas steeds verder uiteen. De andere realiteit: Schepper en mens Waarom laten wij mensen ons leiden door intriges, sensatie of krantenkoppen in sport, politiek, het openbare of het privéleven? Wij zouden toch moeten weten dat wij geschapen zijn door de Schepper van het universum en NIET door de duivel. Het zou ons toch bekend moeten zijn dat wanneer wij meewerken aan polarisatie, daar niets goeds uit voortkomt. Adam en Eva zijn de beste voorbeelden van hoe het niet moet. Adam, geschapen uit het stof van de aarde, en Eva, geschapen als partner van Adam, hadden in de tuin van Eden vrijheid en toekomst (Genesis 1 en 2). Zij brachten in dit paradijs tijd door met de Schepper. Zij waren vrij in hun liefde voor elkaar en alles in het paradijs stond hun ter beschikking. In Galaten 5:13 staat: “Door Christus bent u geroepen om vrij te zijn! Maar gebruik die vrijheid niet als een dekmantel om toe te geven aan uw oude, zelfzuchtige natuur. Dien elkaar liever in liefde.” Onze vrijheid gebruiken we als dekmantel voor de woorden die we spreken en de daden die we uitvoeren. Onze vrijheid gebruiken we voor de eigen wil die we willen uitleven. Maar dat is echt niet nodig! De vrijheid die God ons mensen heeft gegeven, is de vrijheid om bewust te kiezen voor God, niet tegen God. Het is de vrijheid voor de liefde, niet voor het onrecht. Vrijheid om de ander te zien in het licht van de liefde . Hoe ziet God ons mensen? God ziet ons als zijn evenbeeld. Nadat Hij de mens had geschapen, zei God: Het is zeer goed! De mens is geschapen om over de hele aarde te beschikken (Genesis 1:26). Maar God geeft ons door zijn Zoon Jezus naast het gebod van God ook het gebod van de naastenliefde mee. Jezus vat de tien geboden samen in twee geboden (Marcus 12:29–31): “Heb de Heer lief met heel uw hart, met heel uw ziel, met heel uw verstand en met al uw kracht. Even belangrijk is dit gebod: heb uw naaste lief als uzelf! Geen enkel gebod is groter dan deze twee.” Wie ben ik werkelijk? “Hour of Power” spreekt aan het begin van hun diensten het volgende uit: “Ik ben niet wat ik heb. Ik ben niet wat ik doe. Ik ben niet wat anderen over mij zeggen.” Wat een waarheid! Dat is precies wat ieder mens is: niet datgene wat anderen over hem zeggen. Naastenliefde versus polarisatie Waar blijft in al die polarisatie de naastenliefde in onze wereld van vandaag? Paulus heeft ons al uitgelegd dat de vrijheid die God ons heeft gegeven niet bedoeld is om mensen af te wijzen of te demoraliseren. Onze houding moet niet gebaseerd zijn op afstand, maar op erkenning en liefde. Polarisatie maakt geen kans in de wereld wanneer wij ons bewust afvragen hoe wij met onze medemens omgaan. Wij zouden niet behandeld worden, zoals wij de naasten behandelen. Wij kunnen pas de naaste mens liefhebben als wij onszelf ook liefhebben. We kunnen samen de wereld leefbaarder maken. We hoeven alleen maar te beginnen. Welke mogelijkheden ziet u? Graag lees ik uw reactie op Waltraud@chosen-gg.net .